134 
Wat een prachtig gezigt leveren dan die velden met Crocussen op, in verschillende, alle 
frissche en levendige kleuren, van het donkerste blaauw tot licht violet, helder geel en donker 
geel, zuiver wit en wit met geel gestreept, enz. enz. Tulpen en Hyacinthen, die deze 
kuituur als T ware beheerschen, bloeijen nog niet, maar daarentegen blijft men thans met ver- 
rukking staan bij velerlei andere gewassen, meerendeels tot de groepen der Liliaceën of A m a- 
ryllideën bekoorende, waarbij nog komen de lieve Hepatica’s, de voor j aars Adonis ( Adonis 
vernalis) enz.,, te veel om ze hier op te sommen; bovendien kom ik zeer spoedig op enkele er 
van meer bijzonder terug. 
Ook de hier afgebeelde H o n d s t a n d ( Erythroniim Dens canis) behoort tot die eerstelingen, 
en de lezer doe zelf uitspraak of ze daaronder een goed figuur vermag te maken, of ze werkelijk 
een lief, teeder en vriendelijk voorkomen heeft. 
Hier is inderdaad alles fraai en ik weet waarlijk niet wat het meest het oog streelt: de 
fraaije, verschillend genuanceerde bloemen, of de bladeren, waarin het fluweelachtig bruin en licht 
groen in gelijke verhouding af wissel en. 
We hebben hier met eene ,/Oude bekende” te doen, en toch zou ik durven wedden dat ze 
voor de meeste lezers van dit werk nog eene vreemdelinge is. Dit ligt niet in hare zeldzaamheid, 
want men kan ze bij 't honderd koopen, en evenmin in den prijs, die zeer weinig beteekent; 
maar er zijn enkele planten, die, niettegenstaande hare schoonheid, toch nimmer de algemeene 
opmerkzaamheid trokken. 
Daar op ’t oogenblik was een ■ lief hebber bij mij, die een tuin en eene kas en daarin een 
aantal vreemde planten bezit. Hij zag de plant van de Hondstand die uit den grond opge- 
nomen en in een pot was gezet, om tot model voor de nevenstaande teekening te dienen, op 
mijne tafel staan, en kon die niet genoeg bewonderen, tevens veronderstellende.dat het eene 
kostbare nieuwigheid was. Toen ik hem het tegendeel verzekerde en pok dat ze met een 
bescheiden plaatsje in zijn tuin tevreden zou zijn, haastte hij zich den naam ervan op te schrijven 
om haar te ontbieden. Ik twijfel er niet aan of er zullen er meer zijn die door onze afbeelding 
daartoe uitgelokt worden, en toch blijft die afbeelding beneden de waarheid, inzonderheid wat de 
teekening der bladeren, maar ook wat de levendige kleur der bloemen betreft. 
Het geslacht Erythronmm bestaat uit acht of negen soorten, die deels het Zuidelijk gedeelte 
van Europa, deels Noord- Amerika tot vaderland hebben, en behoort tot de Lelieachtige gewassen 
of Liliaceën. 
De hier afgebeelde en meest algemeene — ik zag ze heden bij de Gebh s . de Ghaaff, nabij 
Leiden, in menigte in bloei — die voornamelijk in de bergweiden van Zuid-Europa oorspronkelijk 
wordt gevonden, is reeds in het laatst der zestiende eeuw als sierplant in de Europesche tuinen 
ingevoerd, en bleef sedert dien tijd eene lievelinge van elk die slechts eenige kennis van knol- 
en bolgewassen bezit. De geslachtsnaam is van ’t Grieksch afgeleid en duidt op de roode bloemen, 
T welk men echter thans weet dat niet doorgaat, want, behalve dat dezelfde soort ook ver- 
scheidenheden met witte bloemen oplevert, kent men er ook met gele; voor de soorts- 
benaming, die, letterlijk vertaald, hondstand beteekent, waarom men deze fraaije plant ook dezen 
