135 
zeer oneigenaardigen en bovendien leelijken Hollandschen naam gaf, zou Linn^eus aanleiding 
gevonden hebben in den vorm van den knolachtigen wortel. De lezer is in de gelegenheid om 
x ich zelf te vergewissen in hoeverre die gelijkenis sprekend is. 
Eeeds in ’t begin van April verschijnen de ovale of min of meer eironde bladeren, die, vooral 
tijdens hunne ontwikkeling en als ze zich pas ontplooid hebben, wat tegelijk met de ontluiking 
der bloemen plaats heeft, prachtig gemarmerd zijn en, ofschoon ze zich niet hoog uit den grond 
verheffen en men ze dus op eenigen afstand ziet, een sierlijk effect maken. 
De Hondstand is eene stengellooze plant en heeft, als ze in bloei staat, haar hoogste 
toppunt van ontwikkeling bereikt. Tusschen een paar krachtige bladeren, uit den top van 
den vleeschachtigen wortel of knol zich ontwikkelende, verschijnt eene bloem die de bladeren een 
weinig in hoogte overtreft; of, wannéér deze ten naasten bij vlak op den grond liggen, daar 
tusschen uitsteekt. Het fraai roode bloemsteel tje is aan den top gebogen, zoodat de bloem eene 
horizontale rigting verkrijgt of zelfs soms naar beneden hangt, in welk geval de bloemblaadjes 
meer teruggeslagen zijn. 
Ofschoon men ook hier, aan de aangenomene gewoonte getrouw blijvende, gewoon is van 
een bloemdek” te spreken en dus de zes bloemblaadjes als tot éénen krans gerangschikt rekent, 
valt het in dit geval niet moeijelijk om, zelfs bij een zeer oppervlakkigen blik, in die bloem- 
bladeren twee kransen, een buitensten en een binnensten, te herkennen, waarvan de blaadjes om 
het andere geplaatst zijn of, gelijk men dat gewoonlijk noemt, met elkander afwisselen. In vorm, 
zoowel als in kleur komen ze overigens, oppervlakkig gezien, geheel met elkander overeen; beziet 
men ze echter naauwkeuriger, dan blijkt dat de drie binnenste aan hun voet van aanhang - 
seltjes zijn voorzien, die aan de drie buitenste ontbreken, en die alweer als eigenaardige 
bijkomende deelen moeten beschouwd worden waarin de honigafscheiding plaats heeft. Gelijk 
dit dan ook trouwens bij vele andere planten, die tot de afdeeling der Monocotyledonen 
belmoren, 't geval is, heeft men hier wel degelijk met twee kransen te doen, een kelk en eene 
bloemkroon, beide uit drie blaadjes — het typische getal — bestaande. 
In een regelmatigen krans geplaatst vindt men binnen het bloemdek zes meeldraadjes; de 
helmdraadjes zijn wit, smal aan hun voet, bladachtig verbreid naar t midden, terwijl ze naar den 
top spits toeloopen, waarop zich een helmknopje bevindt dat circa de halve lengte van hethelm- 
draadje heeft, en niet, gelijk bij de meeste planten, geel, maar blaauw is. Is de bloem vol- 
komen ontwikkeld dan barst dat overlangs met twee spleten open en vertoont zich het licht 
paarsche stuifmeel. 
In het centrum der bloem treffen we één stamper aan, bestaande uit een sterk gezwollen, 
driekantig, licht groen vruchtbeginsel, een witten stijl en een driespletigen stempel; beziet men 
dezen laatsten bovenop, dan blijkt dat die drie lobben even zoovele zakjes zijn, die van onderen 
peperhuisvormig in den stijl uitloopen. 
Die breede witte helmdraadjes met hunne blaauwe helmknopjes, de witte stijl op het licht 
groene vruchtbeginsel, omgeven door het fraai karmijn, purper- of paarsch gekleurde bloemdek, 
geven aan die bloemen, vooral als men -ze van nabij beschouwt, een ongemeen fraai aanzien. 
