136 
Men treft ^onderscheidene variëteiten van deze soort aan, waarvan er een drietal op onze 
plaat voorgesteld worden; op zich zelf is de donkerroode ontegenzeggelijk de fraaiste; bij een 
zeker aantal vereenigd doen zich echter die welker bloemblaadjes lichter gekleurd zijn, tot zelfs 
de witte, niet minder fraai voor. 
Is de gewone Hondstand niet de eenige welke men in de tuinen aantreft, ze is toch de 
meest algemeene, ja, onder de massa catalogi welke ik er op nazag, is er maar één waarop ik nog 
eene andere, reeds in 1665 uit Noord- Amerika ingevoerde soort, de Erythronium americanum , 
(afgebeeld in het Botanical Magazine tab . 1113), die gele bloemen heeft, aantrof. 
Volgens Loudon (. Hortus britannicus) werd in 1824 eene derde ( B '. albidum) uit Louisiana 
ingevoerd; of die later weer verdwenen of nog hier of daar, misschien in Engeland, schuilt, is 
mij niet bekend; algemeen is zij echter nooit geworden. 
De Erythronmms beminnen een voedzamen, lossen, dus zandigen grond en zoo mogelijk 
eene lichte standplaats. Men kan ze echter ook op licht beschaduwde plaatsen houden, te meer 
wijl ze reeds bloeijen voor dat de boomen waaronder ze dan staan bebladerd zijn. In dat geval 
schijnt zelfs bedekking in den winter overbodig, wat anders noodzakelijk is. Ze vermenigvuldigen 
zich door verdeeling der knollen, gelijk trouwens uit onze afbeelding duidelijk genoeg blijkt. 
De verplanting moet niet in 't voorjaar, maar tegen 't najaar, zoodra voor deze planten het 
tijdperk van rust ingetreden is, plaats hebben, wanneer het dus ook de geschikte tijd is om 
de knollen te splitsen. Ook door zaden kan men ze vermenigvuldigen, waaruit men dan ge- 
woonlijk planten verkrijgt met bloemen van verschillende kleuren. 
