139 
vuldig, voorkomt en waar de Grieken hem vermoedelijk allereerst leerden kennen. Deze gewone 
Kwee werd later als de type van een afzonderlijk geslacht beschouwd, waartoe ook de hier 
afgebeelde en algemeen bekende Japansche Kwee ( Cy donia japoniea) behoort. 
Later vond de Engelsche kruidkundige John Lindley in enkele kenmerken der vrucht aanlei- 
ding om de Japansche soort weer van Cydonia af te scheiden en daarvan een nieuw geslacht Chce- 
nomeïes te maken. Slechts zeer enkelen volgden hem hierin na; verreweg de meesten hielden het 
bij Cydonia . — Pyrus japonica is geheel verouderd en wetenschappelijk door iedereen verworpen. 
Liefhebbers en kweekers blijven den heester echter veelal gemakshalve zoo noemen. 
Omtrent den tijd, wanneer de Japansche Kwee in Europa zou zijn ingevoerd, schijnt ver- 
schil van meening te bestaan. In drie verschillende werken vind ik daarvoor het jaar 1815 
opgegeven, wat echter weersproken wordt door het Botanical Magazine , alwaar deze plant in het 
reeds in 1804 verschenen 19e deel, tab. 692, naar een toen in Engeland levend exemplaar, 
afge beeld is. 
Lemaire zegt — en dat schijnt mij betrouwbaarder toe — dat hij reeds in 1796 in Enge- 
land ingevoerd en eerst in 1810 naar Erankrijk overgebragt werd, terwijl hij er als zeer waar- * 
schijnlijk bijvoegt, dat de heester allereerst naar Nederland zou gebragt geweest zijn door Thunberg, 
die vermoedelijk bij zijne terugkomst uit Japan (1778) zaden daarvan zal hebben meêgebragt; 
en dat hij later van ons naar Engeland is gezonden. — 
Het is een digt vertakte heester, die geen aanzienlijke hoogte verkrijgt, tenzij hij tegen een 
muur of schutting opgeleid wordt. Wanneer, in de maand April, alle andere boomen nog blader- 
loos zijn en de voorjaarszon, die de knoppen dan soms zoo verleidelijk streelt en liefkoost, blijk- 
baar nog niet vertrouwen, daar dit zachte weer maar al te vaak bij ons nog door scherpe koude 
dagen vervangen wordt, dan is deze heester bij de hand om ons met zijn milden en vrolijken bloei den 
somberen en stuurschen aanblik van den winter te doen vergeten; het gezigt van die schitterend 
roode bloemen maakt op ons, naar zachte en liefelijke gewaarwordingen inzonderheid dan smachtend 
gemoed denzelfden indruk als de hartelijke handdruk, de bemoedigende toespraak van hem, die ons 
liefheeft, die . volkomen met ons sympathiseert, na de norsche bejegening van een despotiek 
heerscker. 
De bloemen verschijnen allereerst en daarna, of eigenlijk terwijl deze zich af en toe openen, 
de bladeren. Gene ontwikkelen zich bundelsgewijs zijdelings uit de oudere zoowel als uit de jongere 
takken, en staan ten getale van zes en meer zeer digt bijeen; ze zijn dan ook zeer kort ge- 
steeld, ja men zou bijna kunnen zeggen ongesteeld. 
De vijf kelkbladeren zijn met het vruchtbeginsel vergroeid, zoodat dit, evenals bij alle appelen 
en peren, onder de bloem staat; het vrije bovenste gedeelte van den kelk is min of meer klokvormig, 
hard en leerachtig, bij afwisseling groen en donker purper van kleur en loopt in vijf slippen uit. 
De bloemkroon bestaat uit vijf blaadjes en is, bij de oorspronkelijke soort, bloedrood van 
kleur; een aantal meeldraden, welker helmdraadjes aanvankelijk teeder groen zijn en later rood 
worden, met gele helmknopjes, omringen een vijftal stijlen, die zich met hunne groene stempels 
een weinig boven deze verheffen. 
