146 
tot mijn leedwezen moet ik zeggen dat ik nog geen enkele maal zulk een buitenman, die leeft 
en werkt te midden van Gods lieve en schoone natuur, die als ’t ware een natuurkind is en bij 
wien men derhalve met alle regt innige liefde voor eene moeder zoeken zou, die met zooveel 
bevalligheid hem zooveel liefde betoont en met weldaden overlaadt, zou mogen zoeken, met warmte 
heb hooren spreken over de bloemen des velds, de edelgesteenten waarmede het kleed der Natuur 
doorweven is. — - 
Toen ik voor eenigen tijd iemand een perkje aanwees, als overzaaid met de sierlijk 
roode bloemen der hangende Silene ( Silena penclula ), aldus genaamd omdat na den bloei 
de vruchtjes, even als de bloemknoppen der Papavers, een weinig overhangen, gaf hij mij ten ant- 
woord : ,/ik zou ze in mijn tuin niet willen hebben, want ze gelijken teveel op de Koekoeks- 
bloemen, die in T voorjaar overal langs wegen en velden gr o ei jen; men zou zeggen: wat doet 
ge met dat gemeene goed in uw tuin?” — 
Wil ik u eens iets zeggen, lezer : ware de Koekoeksbloem ( lychnis Jlos Cuculi) eene 
plant van vreemden oorsprong, b. v. van Californië of slechts uit het Zuidelijk gedeelte van 
Europa hierheen gevoerd, er zou geen tuin wezen waar ze ontbreken zou; ze zou bekend en 
geliefd zijn bij iedereen, en thans, nu men ze allerwege aantreft, kent haar bijna niemand anders 
dan de kruidkundigen en de buitenlieden. 
Zoo zijn er meer; er zijn zelfs een aantal van die wilde, die gemeene planten juist daarom 
luttel gewaardeerd, en waarvan men toch inderdaad, wilde men zich slechts van die vooringeno- 
menheid tegen haar losmaken, veel, zeerveel voldoening zou kunnen hebben. 
Ook het Kievitsei, ook wel de Kievitsbloem genoemd ( Fritittaria Meleagris ) behoort 
tot deze rubriek. Ik keurde haar echter eene plaats in deze verzameling overwaardig, vooral toen ik 
dezer dagen bij de bloemkweekers Gebr. de Graaff een aantal verschillende variëteiten daarvan 
bloei) ende zag. 
De Kievietsbloem is eene inlandsche plant zooals ik zeide, hoewel zij als zoodanig misschien 
aan vele lezers niet bekend zal zijn. Ze komt bij uitnemendheid voor op vochtige weilanden, 
en prijkt daar met hare meestal bruin-paarsche bloemen — somtijds ontmoet men er ook met 
witte — niet zelden in grooten getale; ja zelfs herinner ik mij ergens gelezen te hebben dat die 
bloemen in eene der Noordelijke Provinciën in ons land zoo menigvuldig zijn, dat arme lieden 
ze gaan afplukken om ze tot ruikers zamen te binden en in de stad ten verkoop aan te bieden. 
De naam Fritittaria is, ofschoon het geslacht eerst door Linnjeus zuiver bepaald werd, reeds 
afkomstig van den vroeger genoemden Pranschen kruidkundige Tournefout en is afgeleid van 
het Latijnsche woord fritillus , zijnde een beker waarin de steenen van het dobbelspel geschud 
werden, en waarmede de bloemen, inzonderheid van de soort die als de type van dit geslacht 
oeschouwd kan worden, de Keizerskroon ( Fritittaria imperialis j, veel overeenkomst hebben, 
terwijl de soortsbenaming Meleagris van het gelijkluidende Grieksche woord afkomstig is 
en een parelhoen beteekent, waaronder Linn^eits evenzeer doelde op de eigenaardige kleur 
der bloembladeren, als men die overeenkomst met een Kievitsei in onze taal zeer eigenaardig te 
kennen gaf. 
