14*7 
Even als een groot aantal der Lelieaclitige gewassen of Liliaceën is ook deze plant een 
bolgewas en sterft dus periodiek nabij den grond af, terwijl alleen de in den grond verborgen 
bol eenige maanden slapend voortleeft, om tegen het voorjaar weder te ontspruiten. 
In ’t voorbijgaan moge hier opgemerkt worden dat een bol geen //wortel” is, gelijk velen, die met 
de natuur van dit onderaardsche plantendeel minder goed bekend zijn, vermoeden. Integendeel, 
’t is een „ stengel achtig” orgaan, dat met een wezenlijken wortel o. a. dit zeer kenmerkend 
verschil oplevert, dat deze steeds met den top naar beneden, de stengels en dus ook de bol steeds 
naar boven groeit. 
De bol is een verkorte, zeer ineengedrongen stengel, van een aantal bladeren voorzien, die een 
geheel andere gedaante aangenomen hebben, als breede, vleezige schubben op en over elkander 
liggen en alle boven elkander bevestigd zijn om een centrale as, die mi eens wat korter, dan 
wat langer is en die, wanneer de tijd der ontwikkeling daar is, zich aan zijn top plotseling aan- 
zienlijk verlengt en dan 't zij aan een bloemsteel, zooals bij de Hyacinth, 't zij aan een hoogen 
en forschen stengel, gelijk bij de Lelie, het aanzijn geeft. 
De bol komt niet alleen in hare zamenstelling, maar ook in hare natuur volmaakt overeen 
met de voorj aarsknoppen der hoornen. Ook die stellen een ineengedrongen stengeldeel daar, slechts 
wachtende op de wekstem der Aprilzon om de schubben vaneen te doen wijken, zich in de 
lengte te ontwikkelen, en zoodoende een nieuwen stengel, dien wij dan een tak noemen, te doen 
ontstaan. Het best kan men zich van die overeenkomst in zamenstelling overtuigen, wanneer men 
eene bloeibare, doch nog niet uitgegroeide Hyaeinthbol in de lengte doorsnijdt, en dan een der 
beide gezwollen knoppen, die op den top van een jongen, krachtigen Seringetak zitten, eveneens 
met een scherp mesje in de lengte doorgesneden, daarnevens legt. Beziet men deze dan door 
eene loup en daarna de bol der Hyacinth, dan zal men getroffen worden door de groote over- 
eenkomst die hier aangetroffen wordt in de . zamenstelling van twee planten deelen, welke men 
dacht dat zoo hemelsbreed van elkander verschilden. Niet alleen toch de verkorte en min of 
meer kegelvormig ineengedrongen stengel, met de daarop geplaatste en overelkander liggende, in 
schubben gemetamorphoseerde bladeren hebben beide met elkander gemeen, maar die schubben 
dienen tot omkleedsel voor de nog jonge en, hoe onontwikkeld ook, toch reeds duidelijk her- 
kenbare knoppen, die men weet dat, had men den knop en de bol niet doorgesneden, maar deze 
in den grond geplant en genen aan den tak laten zitten, weldra als bloemen ons oog bekoord 
zouden hebben. 
Alleen beider bestemming "levert een aanzienlijk verschil op, want, terwijl de knop aan een 
tak het aanzijn geeft die zijn voedsel ontvangt middellijk door den ouderen tak, moet die welke 
uit de bol ontstaat het onmiddellijk uit den grond putten. — Doch genoeg hierover. 
De stengel van het Kievitsei wordt niet hooger dan p. m. 3 decimeters en loopt aan den 
top in ééne, soms, doch zeldzamer, in twee naar beneden hangende bloemen uit. 
De bladeren zijn bij de oorspronkelijke soort smal en gootvormig, bij so mm ige daaruit 'ge- 
wonnen variëteiten echter vlakker, bij deze lichter, bij gene donkerder groen, met een witachtig 
of zoogenaamd zeegroen waas. 
