154 
diietal tot de flora van ons vaderland, en worden deze zelfs alles behalve menigvuldig* aange- 
troflem Het zijn: de gewone Sleutelbloem (. Primula officinalis), de lioogstengelige 
S. (Pr. elatior ) en de stengellooze S. (Pr. accwlis.) 
Een plantengeslacht, dat zoo algemeen bekend is, verdient ook wel dat men zich met de za- 
menstelling der bloemen een weinigje vertrouwd maakt. Alvorens dus het een en ander betreffende 
de hier afgebeelde soort van vreemden oorsprong mede te deelen, wil ik weder de meest gewone 
tot nadere beschouwing kiezen, daar wij dan later als van zelf op de hier afgebeelde terug 
komen. 
Alle drie de zooeven genoemde soorten komen hier en daar voor in vochtige boschjes, 
duinpannen of op laag liggende weilanden. De gewone Sleutelbloem (Pr. officinalis) is, 
even als alle andere, een bossig, stengelloos plantje, uit een aantal digtbijeen zittende, lang- 
werpig ronde, aan den voet langzamerhand smaller wordende bladeren zamengesteld. 
Reeds in April komen de bloemen te voorschijn, die bij de in het wild groeijende en dus 
oorspronkelijke soorten steeds geel zijn, terwijl -men er in de tuinen een aantal verscheidenheden 
met verschillend gekleurde bloemen van aantreft. 
Die bloemen zitten alle op den top van een gemeenschappelijken steel, die tot twee deci- 
meters lengte bereikt. Ieder bloempje is aan een afzonderlijk slap steeltje bevestigd, zoodat het 
geheel bij vergelijking den vorm van een uitgespreiden regenscherm verkrijgt, waarom men zulk 
eene vereeniging van bloemen dan ook een bloem scherm noemt. 
De zeer lichtgroene kelk is buisvormig, en loopt aan den top in vijf spitse slippen uit, die bij 
de gewone regtop staan, maar bij enkele andere soorten min of meer naar buiten omgeslagen zijn, 
Ook de bloemkroon is éénbladerig en wel trompet vormig; de buis namelijk is zeer lang. 
terwijl de omgeslagen zoom, die bij de gewone S. maar klein is, mede vijfdeelig is; daarbin- 
nen vindt men vijf meeldraadjes, die met den binnenwand van de bloemkroon zijn zamengegroeid 
en in *t centrum der bloem één stamper, bestaande uit een klein rondachtig vruchtbeginseltje 
op den bodem van de bloem, en een tamelijk langen draad vormigen stijl, waarop een kopvormige 
stempel, zoodat stijl en stempel ongeveer den vorm van eene speld hebben. 
De rijpe vruchtjes zijn genoegzaam kogelrond en springen aan hun top met vijf vanéén- 
wij kende klepjes open; ze bevatten een aantal zaadjes, alle bevestigd om een zuil vormig lig- 
chaampje dat zich in ’t midden van het vrachtje verheft, en 't welk men zeer goed als de 
voortzetting van het bloemsteeltje in de vrucht beschouwen kan. 
Deze korte beschrijving van de gewone S. zij hier voldoende. Zien we nu even waardoor 
de beide andere zich van 'deze onderscheiden. 
Het meest overeenkomst met de gewone heeft de zoogenaamde lioogstengelige S. 
(Pr. elatior'). Heeft gene echter slechts kleine en dus niet zeer fraaije bloemen, die van deze 
zijn aanzienlijk grooter, want, ofschoon het buisvormige gedeelte der bloemkroon bij beide 
overeenkomt, is de eveneens vijfslippige zoom veel breeder; wijders heeft deze steeds eene 
krachtigere groeiwijze en is reeds daaraan gemakkelijk te herkennen. 
Hoewel de meer algemeen bekende naam Primula veris voor en na op alle drie onze 
