159 
de bladeren tussclien de vingers, dan verbreiden ze een aangenamen geur. ’t Is de vlugtige olie, 
waarmede die thans gekneusde kliertjes gevuld waren, die daar de oorzaak van is. 
De Alpische A. (R. alpitmm) heeft regtopstaande bloemtrossen; ook zijn hare bloemen 
niet tweeslachtig. Deze soort komt echter voor den liefhebber om geene enkele reden in aan- 
merking, waarom ik er hier verder niets van zeggen zal. 
De Kruisbes (. R . Grossularia) gelijkt op het eerste gezigt — behalve in den vorm der 
bladeren — wel 't minste op de Aalbes. Yooreerst toch is deze heester met scherpe dorens 
gewapend, en ten andere leveren ook de vruchten — ik sprak niet van de vruchten der voorgaande, 
wijl die genoeg bekend zijn — oppervlakkig nog al verschil op. 
Toch is dat verschil niet van dien aard, dat het reden zou kunnen zijn, om dien heester 
tot een ander geslacht te rekenen. 
De Kruisbes, die iets vroeger bloeit, heeft mede groene, aan de binnenzijde min of meer 
roode kelkslippen, maar, zijn de bloemtrossen der zwarte A. reeds armer aan bloemen dan die 
van de roode, bij de Kruisbes komen de bloemen niet zelden alleenstaande, dus niet aan 
trossen, uit de oksels der jonge bladeren voort, hoogstens ten getale van twee of drie bijeen. De bladeren 
zijn donkerder groen, glimmend en aan hun voet van een stevigen, scherpen doren voorzien, die 
in den winter bruin en houtachtig wordt. 
De geslachtsnaam Ribes is afkomstig van Linn^eus. Als Ribus werd vroeger door de Arabische 
artsen eene plant onderscheiden met zuur smakende bessen, welke men echter beweert dat eene 
Khabarb er -soort ( Rheum Ribes) zou geweest zijn. Dit neemt echter niet weg, dat de Zweedsche 
botanicus dezen naam voor T geslacht der Aalbessen bezigde, die sedert ook als zoodanig behouden bleef. 
Het geslacht bestaat uit meer dan honderd verschillende soorten en variëteiten, van welke er 
ongeveer een twintigtal hier en daar in de tuinen voorkomen. De meeste van deze zijn nog verre 
van algemeen, daar ze niet alle door sierlijkheid der bloemen uitmunten. 
In dit opzigt komt gewis de bloed roode A ( Ribes sanguine um) met een achttal verschei- 
denheden, waarbij een paar dubbelbloemige en eene bontbladerige, in de eerste plaats in aanmerking. 
Deze fraaije bloemheester behoort in Noord- Amerika thuis, van waar hij in 1817 naar Europa 
werd overgebragt, waarna zijne bloemrijkheid en zijn daardoor hoogst bevallig voorkomen in het 
voorjaar, gevoegd bij eene gemakkelijke vermenigvuldiging, hem spoedig zeer algemeen deden worden. 
Onder de fraaiste variëteiten, welke men van dezen heester in de tuinen ontmoet, komt m. i 
in de allereerste plaats de mede hier afgebeelde Ribes sanguineum albidum (de wit achtige) in 
aanmerking, en dat wel vooral wijl hare bloemen, niet minder fraai dan die van de roode, boven, 
dien zoozeer van elkaar verschillen, dat men, zelfs wanneer ze nabij elkander geplaatst zijn, zou 
wanen met twee geheel verschillende soorten te doen te hebben. De bloemen zijn genoegzaam 
wit, en hebben een zacht rooskleurigen gloed, die alleen binnen in de bloem in rosé overgaat. 
Bovendien zijn de bloemtrossen zoowel als de afzonderlijke bloemen merkbaar grooter. 
Yan de overige soorten noem ik slechts de geelbloemige A (Ribes aureum), minder omdat 
deze zoo uitstekend fraai is, want ze staat in dit opzigt bij de genoemde zeer achter, ofschoon ze 
toch ook, om de bij trossen vereenigde goudgele bloemen, niet geheel zonder verdienste is, maar 
