162 
vollen aanleg, inzonderheid van grootere tuinen, die wel hier en daar eenkleurige perkjes of 
mozaiekmassiefs vereischt, maar waarin onmogelijk een en ’t zelfde plantengeslacht heerschen kan. 
Ten gevolge daarvan leveren de tuinen — ik spreek hier altijd van die, waarvoor de 
eigenaar eenige zorg heeft, en die hem wat meer zijn dan eene speelplaats voor de kinderen — 
dan ook tegenwoordig een veel levendiger en opwekkender gezigt op, en heeft men er ontegen- 
zeggelijk veel meer voldoening van; ook daarom, wijl men ’t nu zéé inrigten kan, dat men 
’t genot van bloemen heeft, bijna het geheel e ja ar door, van Eebruarij af tot in November toe; 
terwijl velen vroeger hunne lievelingen gedurende vele maanden moesten verzorgen, om zich slechts 
een of hoogstens twee maanden in haren bloei te kunnen verheugen. 
Maar wat in zulke gevallen gewoonlijk geschiedt, neemt men ook hier waar, namelijk dat 
men in uitersten verviel, en tengevolge daarvan letterlijk veronachtzaamde en als van genoegzaam 
geene waarde aanzag, waarvoor men vroeger zooveel moeite en kosten overhad; ook zoekt men 
tegenwoordig te vergeefs naar collectiën, die indertijd elk, die ze zag, een kreet van bewondering 
afdwongen, en welke die bewondering in alle opzigten verdienden. 
Zoo is het b. v. met de prachtige Anjers (Dianthus Caryophyllvs), met Stokrozen 
(. Alt/icea rosea), met Viooltjes ( Viola tricolor ), Aurikels ( Primula Auricula ); zoo zal ’t 
waarschijnlijk spoedig met Dahlia's zijn, enz., en ten opzigte van de ééne is men daarbij 
inderdaad even onbillijk als ten aanzien van de andere. Immers geheel iets anders is het, van 
zulk een geslacht met hartstochtelijken ijver alles te verzamelen en te kweeken, wat er maar 
van te vinden is, of het volkomen te veronachtzamen. Daar ligt een middenweg tusschen, die 
volmaakt goed bij de tegenwoordige inrigting der tuinen past, en wel deze, dat men van datgene, 
wat van die vroeger zoo algemeen gezochte planten nog te verkrijgen is, het schoonsten zooveel 
tracht te verzamelen als men, zonder aan de verscheidenheid van het geheel in ’t minst te kort 
te doen, voegelijk plaatsen kan. En op die onderscheiding hebben de straks genoemde, benevens 
nog meer andere, volle aanspraak. 
Wanneer een liefhebber, die vijfentwintig jaar geleden gestorven is, thans kon omwandelen 
iu onze tuinen, dan zou bij gewis zeggen: waar zijn ze gebleven, die prachtige verzamelingen 
van Anjers, Stokrozen, Aurikels, enz., maar evenzeer zou hij ook zeggen: waar zijn ze vandaan 
gekomen, al die verschillende, bloeijende éénjarige, vaste planten en heesters, die Coniféren in- 
zonderheid, en zoovele meer, die tegenwoordig een wel ingerigten tuin zoozeer ten sieraad ver- 
strekken; en als hij onbevooroordeeld zoowel van ’t eene als van het andere kennis had genomen, 
dan zou hij gedwongen zijn te erkennen dat men ja, wel wat verloren heeft, maar toch veel 
vooruitgegaan is tevens. 
Onder de oudste, en van oudsher tot voor weinige jaren algemeen geliefde tuinplanten 
bekleeden de Aurikels gewis eene voorname plaats. Inzonderheid op de Zwitsersche Alpen 
inheemsch, werd deze plant reeds in het laatst der 16 e eeuw als sierplant in de tuinen gekweekt, 
en trof men er, vooral tegen het midden onzer eeuw, zeer uitgebreide collecties van aan, uit een 
groot aantal verscheidenhede 1 en hybriden bestaande, welke, deels alleen door de kleur der 
bloemen, deels echter ook in groeiwijze en door de bladeren, aanzienlijk van elkander verschilden. 
