163 
Dit neemt echter niet weg dat ze alle, reeds op het eerste gezigt, als niets anders dan 
Aurikels te herkennen zijn, al mogen de bladeren van de ééne somtijds twee tot driemaal 
grooter zijn dan die van de andere. 
Voor eenige dagen zag ik bij de Heeren Gebrs. de Graait, nabij Leiden, eene inderdaad 
keurige collectie in bloei, in zeer verschillende kleuren ; sommige planten — dit is kenmerkend voor 
een bepaald ras — als met meel overstoven, niet alleen de bladeren, maar ook de bloemstelen, tot de 
bloemknoppen niet uitgezonderd; enkele van forschen groei, andere die lager blijven, maar daarom 
niet minder rijk bloeijeu, terwijl de hoogste nog maar naauwelijks een voet hoogte bereikten. 
In verscheidene jaren had ik ze zoo fraai niet gezien, en ik stond met innig genoegen die 
verschillende kleurschakeeringen der bloemen te vergelijken, 't welk tevens aanleiding gaf tot 
allerlei retrospectieve beschouwingen, waarvan het voorgaande een staaltje is. 
Met de meeste bereidwilligheid werd mij van elk eene plant aangeboden, wat mij aanleiding 
gaf tot de vraag of er tegenwoordig nog al wat in omging. 
— z/Niets; mooi is het als we er in 't voorjaar een stuk of wat van afleveren; maar we 
kunnen er niet toe komen om ze op te ruimen; we houden ze grootendeels voor eigen liefhebberij. 
Ze vereischen weinig werk, nemen weinig plaats in en bloeijen zoo dankbaar.” — 
Ik besloot toen, er een drietal van te doen afbeelden, en dit antwoord hier tevens mede te 
deelen. Wanneer dit gezegd wordt door iemand, wiens zwak liet overigens niet is om zijn grond 
te bestemmen voor de kuituur van planten, waarnaar geen vraag is, dan behoef ik er niets meer 
ter aanbeveling bij te voegen. 
Alleen is ’t misschien niet kwaad, om te zeggen, dat de hier- afgebeelde niet de fraaiste zijn .. . 
— Maar waarom dan juist deze genomen? 
— Eenvoudig omdat ik die kiezen moest, welker kleuren voor den teekenaar bereikbaar 
zijn; er zijn er vele, mef welke dit onmogelijk is, en dat zijn juist de schoonste. 
Wat de zamenstelling der bloemen betreft, dienaangaande meen ik te mogen verwijzen naar 
het vroeger, bij Primula corttcsoïdes over de bloemen der gewone Sleutelbloem medege- 
deelde, daar dit met ligte en gemakkelijk herkenbare wijzigingen ook op deze toepasselijk is. 
De Aurikels belmoren tot de voorjaarsbloemen en bloeijen, bij eene goede behandeling, van 
April tot en met Junij. Hoewel de behandeling verre van omslagtig is, gaan deze planten toch, 
als ze aan een zorgeloozen kweeker toevertrouwd worden, spoedig te gronde. 
Een eerste vereischte is eene min of meer beschaduwde standplaats en vervolgens een goede 
humusrijke grond, die echter niet al te ligt en derhalve in den zomer te veel aan uitdrooging 
onderhevig mag zijn. Bosch- of ook veengrond, met een weinig ouden koemest, eene geringe 
hoeveelheid fijne kalk en wat zuiver zand vermengd, is raadzaam. 
Men vermenigvuldigt ze door zaad of door scheuring. In het eerste geval heeft men natuur- 
lijk alleen kans op het verkrijgen van verschillende hybriden; maar daarbij moet dan ook vooral 
opgelet worden dat het zaad niet, zooals men zegt, in *t honderd af geplukt, maar alleen ge- 
wonnen wordt van die planten, welke zich om eenigerlei reden onderscheiden. 
Men zaait ze reeds in Eebruarij boven op den grond in zaadpannen, die buiten op eene 
