16(3 
voor over kunnen hebben veronachtzaamd worden, en nog meer andere, waarvan de beide soorten, 
waaruit het geslacht lunuria bestaat, gewis niet in de laatste plaats in aanmerking komen. 
Niet alleen echter eene nitgebreide, ook eene zeer karakteristieke plantengroep is die der 
Krnisblo e uiige, zoo zelfs dat de meeste dezer planten, tijdens den bloei althans, ook door 
weinig geoefenden als daartoe behoorende herkenbaar zijn, inzonderheid aan de nit vier kruiswijs 
tegenover elkander staande blaadjes, die de bloemkroon vormen. 
Er zijn echter nog een paar karakters voor iedereen waarneembaar, waardoor zich de bloemen 
van alle Cruciféren onderscheiden en wel in de kelk en de meeldraden. 
Ook de kelk bestaat uit vier blaadjes, die nu eens gekleurd, dan groen, maar niet alle 
vier van gelijken vorm zijn. T Schijnt namelijk, wanneer men eene groote bloem van eene 
tot deze familie behoorende plant ziet, als waren ze om het andere op ongelijke hoogten in- 
geplant. Dit is echter niet het geval, maar alleen het gevolg hunner ongelijkvormigheid. 
Twee ervan namelijk, die tegenover elkander zitten, kenmerken zich door eene zakvormige 
verlenging aan de basis, zoodat het onderste gedeelte daarvan lager geplaatst is dan dat van de 
beide andere, mede tegenover elkander geplaatste, die deze verlenging missen. Ze zijn echter 
op gelijke hoogte en wel op den bodem der bloem bevestigd. 
In die zakvormige verlenging van twee der kelkblaadjes bevindt zich weder dezelfde afschei- 
ding van eene klevige, zoete vloeistof, zoodat ze voegelijk onder de honigbakjes of nectarieën, 
als hoedanig men, zooals ik reeds vroeger deed opmerken, verschillende, vaak vervormde, bloem- 
deelen, waarin eene soortgelijke konigafsckeiding plaats heeft, onderscheidt. 
Een ander vast karakter vindt men in de meeldraden. Deze zijn steeds ten getale van zes 
in de bloemen der Cruciféren aanwezig, waarvan er echter twee veel korter zijn dan de vier 
overige, die van gelijke lengte zijn. 
Daar dit karakter zeer standvastig is, moest het Linn/EUS wel aanleiding geven om 
alle Cruciféren ook tot dezelfde klasse van zijn stelsel te plaatsen, gelijk dan ook deze 
(de 15 c ) op dit verschil in lengte der meeldraden gebaseerd is, evenals dit het geval 
is met de voorgaande (de 14 e ). waar van de vier aanwezige meeldraden twee langer en twee 
korter zijn. Deze noemde hij daarom Tweemagtige, de Cruciféren Yiermagtige planten. 
Hier, zooals in meer andere gevallen, stemmen beide stelsels overeen en is er alleen verschil 
van benaming. 
Het geslacht Lunaria , door Linn/Eus alzoo genoemd, omdat het ronde middenschot der 
rijpe vrucht als zilver glanst, bestaat, gelijk ik reeds straks opmerkte, slechts uit een tweetal 
soorten, beide in bergstreken van Midden-Europa tehuis behoorende, beide reeds van oudsher 
om de fraaije bloemen in de tuinen opgenomen. 
Wanneer de plant, waarmede we ons thans speciaal bezighouden, in Mei in vollen bloei 
staat, mag ze teregb prachtig genoemd worden. Na in de lente van het vorige jaar gezaaid te 
zijn, maakte haar groei in den daarop volgenden zomer geen groote vorderingen. De plant 
kwam op en er ontwikkelden zich eenige wortelbladeren, maar daar bleef het bij ; geen zweem 
van een opgaanden stengel werd er zigtbaar. De wortel is dan echter beter ontwikkeld; vrij lang 
