167 
en dik zijnde heeft die pen wortel wel iets van eene lange radijs, met dit onderscheid evenwel dat hij 
meer neiging toont om zich in zijwortels te vertakken. Ook de smaak houdt ongeveer het 
midden tusschen radijs en rammenas. — Zoo bleef de plant den winter door leven; de onderste, 
eerst ontwikkelde bladeren rotsen weg, en de overige bleven groen. Naauwelijks kondigden echter 
een paar warme dagen in Maart de naderende lente aan, of er kwam nieuw leven in die plant, 
en dat openbaarde zich niet langzaam, maar snel, zeer snel, als poogde zij hare schade van den 
vorigen zomer in te halen. Wilde ze toen maar niet opschieten, thans zag men de middelste 
dier wortelbladeren oprijzen, zich boven de andere verheffen, en weldra werd er duidelijk een 
stengel zigtbaar, waar al de later zich ontwikkelende bladeren omheen geplaatst zijn. 
In weinige weken heeft die stengel ten naasten bij een meter hoogte bereikt en de helder 
paarse bloemen komen er in grooten getale aan te voorschijn. 
Onze plaat stelt het topgedeelte van zulk eene bloeijende plant voor; men wete echter dat 
ze van onder tot boven rijk met bloemen beladen is, die niet digt opeengejDakt zitten; het 
geheel vormt eene luchtige piramide, waaraan de fraai gevormde en fiïsch groene bladeren op 
hoogst bevallige wijze met de talrijke bloemen afwisselen. 
Dit is het gevolg van de rangschikking der bladeren en de daarvan geheel en al afhankelijke 
verdeelmg der takken. De bladeren zijn namelijk in spiraal vormige rigting om den stengel 
geplaatst, en uit ieder bladoksel komt eene vertakking te voorschijn. 
Wanneer men — gelijk ik op dit oogenblik — zulk eene plant vóór zich heeft, en men 
let op die verdeeling, dan wekt het verwondering hoe doelmatig alles hier ingerigt is, opdat 
het geheel een bevallig voorkomen zou verkrijgen. 
De onderste bladeren zijn vrij groot en van tamelijk lange stelen voorzien. Uit de oksels 
daarvan hebben zich takken ontwikkeld, mede van bladeren, maar die veel kleiner en genoegzaam 
ongesteeld zijn, voorzien, uit welker oksels eveneens dunnere takjes ontspruiten, elk een vijf 
of zestal bloemen dragende, terwijl aan den top van den zijtak het dubbeltal zich ontwikkelde. 
Naar boven toe nemen de bladeren echter zeer regelmatig in omvang a.f, terwijl ook de 
bladstelen trapsgewijs korter worden ; de uit de oksels daarvan zich ontwikkelende vertakkingen zijn 
nu niet meer van onderen af in dunnere steeltjes verdeeld, maar aanvankelijk nog slechts van 
een drie of viertal ongesteelde blaadjes voorzien en splitsen zich slechts aan den top in eenige 
bloemtuilen. Hoe digter bij den top, hoe kleiner de bladeren worden, die nu, in plaats van^ 
gelijk de onderste, door lange stelen gedragen te worden, daarvan geheel en al verstoken zijn, 
terwijl eindelijk de top zich als eene digte bloempluim voordoet, samengesteld uit een aantal 
bloemtuilen, elk door een ongesteeld blad gesteund. 
Deze sierlijke verdeeling heeft ten gevolge, dat het geheel een zuiver piramidalen vorm ver- 
krijgt en alle bloemen vrij staan, terwijl de digt om den stengel gegroepeerde bladeren in geen 
enkel opzigt de bloemen en omgekeerd deze de bladeren niet bedekken. 
Wat de afzonderlijke bloemen betreft, deze vertegenwoordigen zeer zuiver de type der 
Cruciféren, zoodat eene beschrijving daarvan na het boven medegedeelde overbodig te achten is. 
De bloembladeren, die, even als die der Anjelierachtige gewassen (Cary ophyllaceën), van Vrij 
