171 
natuur geteekende plaat aantoont; zoodat ook dit karakter zelfs in dit opzigt geldend schijnt 
te zijn, ofschoon zulks, bij onze gekweekte planten althans, van bijomstandigheden afhankelijk en 
dus meer toevallig is. 
Opmerkelijk is het inderdaad dat het geslacht Trillhm systematisch nevens een geslacht staat, 
door denzelfden kruidkundige Paris genoemd, waarvan de meestbekende soort, de vierblade- 
rige P. (Paris quadrifolia) , zich door eene in alle opzigten volkomen gelijke ontwikkeling ken- 
merkt, met dit verschil evenwel, dat hier het getal vier het heerschende is. Een krans van 
vier bladeren, eene bloem die uit vier vrij groot e en spitse kelkblaadjes, vier zeer smalle, groene 
bloemblaadjes, acht meeldraden en een vierhokkig vruchtbeginsel met vier stijlen bestaat. Deze 
plant is echter om die reden meer interessant dan fraai of sierlijk, waarom ik dit hier dan ook 
slechts terloops aanstippen wilde. 
De bloemen der grootbloemige T. zijn bij 't ontluiken sneeuwwit en komen dan tegen 
de groote groene kelkbladeren en den krans van breede stengelbladeren daaronder allersierlijkst 
uit. ]\ T a eenige dagen echter bespeurt men in de witte bloembladeren een zeer zachten rooskleu- 
rigen gloed, die steeds helderder wordt, tot de bloem eindelijk veeleer zacht rosé dan wit genoemd 
moet worden, wat haar zeker niet minder fraai maakt. 
Ik merkte reeds op, dat het geslacht Trillium, niettegenstaande er verscheidene soorten van 
bekend zijn, schaars in de tuinen vertegenwoordigd is. De oorzaak daarvan kan alleen hierin 
gezocht worden, dat deze planten over ’t algemeen nog al eigenzinnig zijn; immers enkele daar- 
van zijn werkelijk fraai genoeg, om zelfs aan hem, die niet zeer gemakkelijk tevreden te stellen 
is, voldoening te geven. 
Ik moet erkennen, dat de Tr. grandifionm de eenige is, die ik levend ken. Maar ik heb 
op ’t oogenblik voor mij liggen de afbeeldingen van een vijftal andere soorten, uit een werk, 
waarin de planten alles behalve geflatteerd voorgesteld zijn, namelijk het reeds vaak genoemde Botanical 
Magazine , die ik hier kortelijk vermelden wil, daar het toch meer dan waarschijnlijk is, dat ook deze 
door tusschenkomst onzer Nederlandsche kweekers, inzonderheid die van knol- en bolgewassen, te 
verkrijgen zijn. 
Eeeds in het, in 1796 verschenen, 2e deel van dit werk werd de Trillium sessile afgebeeld 
(tab. 40). Deze soort, die 37 jaar vroeger uit N. Amerika in Engeland ingevoerd was en 
niet meer dan 20 a 25 centimeter hoogte bereikt, heeft donkergroene, meestal sierlijk wit- 
gevlekte bladeren, terwijl de kelkbladeren bruinachtig en de bloembladeren donkerrood zijn. Een 
voornaam kenmerk dezer soort is, dat de bloem ongesteeld is en dus onmiddellijk op den krans 
der drie stengelbladeren rust. 
Eene andere soort met groene kelk- en purperkleurige bloembladeren is Tr. erechim (Bot. 
Mag. tab. 470), eveneens in 1795 uit N. Amerika in Engeland ingevoerd. De bloem van deze 
staat, even als die van de grootbloemige op een vrij langen steel. 
Eene derde, minder aanbevelenswaardige soort is Tr. cernuum (Bot. Mag. tab. 954). De 
eveneens gesteelde bloem hangt naar beneden, terwijl de witte bloembladeren teruggeslagen en 
dus naar boven gerigt zijn. 
