172 
Vervolgens Tr. erythrocarpum (. Bot . Mag. tab. 3002) '*). Deze zeer fraai je soort, in al bare 
de'elen iets kleiner clan de hier afgebeelde, is, niettegenstaande dat, welligt de schoonste van 
het geslacht, wijl de bloembladen hier slechts aan den top wit en van het midden naar de basis 
helder karmijn van kleur zijn. Deze is mede van Noord- Amerikaanschen oorsprong, en werd in 
1811 in Europa ingevoerd. 
Eindelijk Ir. discolor , in 1832,- eveneens uit N. Amerika, naar Engeland overgebragt. Dc 
bladeren dezer soort zijn licht groen, met donkerder vlekken; de ongesteelde bloem heeft groene 
kelkbladeren en groengele bloembladeren, waarom ze voor den liefhebber geene bijzondere 
waarde heeft. — 
De kuituur dezer planten, hoewel eenige meerdere zorg vereischende dan de meeste andere 
vaste of overblijvende gewassen, levert toch geene bijzondere moeijelijkheid op, daar alles hier neër- 
komt op grond en standplaats. 
Een humusrijke, zandige bodem en eene beschaduwde standplaats, daarbij eene ligte bedek- 
king met stroo of blad gedurende den winter, is alles wat ze vereischen. Van droogte houden 
ze niet, zoodat men het zoo moet inrigten, dat ze op eene plaats staan, waar de grond, zelfs 
zonder dat men dien onder gewone omstandigheden begiet, matig vochtig blijft. 
Trouwens het ligt in de natuur van eiken humusrijken grond, om het vocht tot zich te 
nemen en vast te houden, als de zon het maar niet te veel doet verdampen. Eene noordelijke 
standplaats is dus verkieselijk. Ze bloeijen dan in ’t begin van Mei. 
Daar men er in den regel geen zaden van verkrijgt, vermenigvuldigt men ze gewoonlijk door 
scheuring, 3 t zij vroeg in ’t voorjaar of, wat voor deze, even als voor alle vroeg bloeijende plan- 
ten, steeds verkieselijk is, in den nazomer. Maakt eene afzonderlijke plant reeds geen fraai effect, 
wanneer men er slechts eenige, een tiental b. v., bijeen heeft staan* wordt dit nog heel wat anders, 
en zal het blijken dat waar is, wat ik straks zeide, dat deze planten inderdaad zeer sierlijk zijn. 
*) Ook de Tr. grandiflorium is in ’t Botanical Magazine (tab. 835) onder dezen naam afgebceld. Ze worden echter 
tegenwoordig wel degelijk als twee verschillende soorten onderscheiden. 
