Deze laatste is zonder eenigen twijfel de schoonste van de vier en komt in dit opzigt de 
stengellooze al zeer nabij. Komt bij deze echter slechts eene enkele bloem op den top der 
korte stengeltjes voor, die van de k 1 okj es dragen de G. draagt er wel drie, vier of meer, 
die echter iets kleiner en niet zoo donkerblaauw zijn. 
De stengellooze G., die in Midden- en Noordelijk Europa, inzonderheid op de Alpen, 
thuis behoort, is een zodevormig plantje dat naauwelijks vier centimeter hoogte bereikt; de blaadjes 
zijn ongesteeld en zitten twee aan twee tegenover elkander in afwisselende orde aan de korte 
stengeltjes. 
Sommige van die stengeltjes rekken zich als *t ware in het laatst van Mei uit, zoodat 
een tweetal dier bladparen daardoor veel verder van elkaar verwijderd wordt, en worden paars aan 
de bladgeledingen. Uit het bovenste, dus uit den top van het stengeltje, komt nu eene bloemknop 
te voorschijn, die spoedig grooter wordt, en weldra prijkt het nederige plantje met haar schoonen dos. 
De bloemen bestaan uit een vrij grooten vergroeidbladerigen kelk, die in vijf spitse slippen 
uitloopt en onmiddellijk op het bovenste bladpaar rust. 
De bloemkroon is mede vergroeidbladerig, klok vormig, met een omgeslagen, vijfslippigen 
zoom, 5 a 6 centim. lang en circa 4 centim. breed, met eene opening van D/g centim. De 
vijf meeldraden zijn tot op de helft liarer lengte met de bloemkroonbuis, door middel van een 
vlies dat even goed als een uitgroeisel van deze als van gene kan beschouwd worden, vereenigd; ze 
zijn zeer digt - tegen elkander geplaatst, zoodat ze zelfs schijnbaar met elkaar vergroeid schijnen; 
hierdoor vormen die verbindingsvliezen tusschen de bloemkroon en den voet der meeldraden vijf 
zakjes op den bodem der bloem, ’t welk aan deze, wanneer men daar vlak van boven inziet, 
ook van binnen een zeer fraai regelmatig aanzien geeft. De helmknopjes, die vrij lang zijn, 
zitten zoo stevig aan elkander vast, dat ze een kokertje vormen waar de beide stempels als een 
paar kleine pluimpjes bovenuit steken. 
Is deze bloemkroonvorm een der fraaiste te noemen, het is in dit geval inzonderheid de 
kleur daarvan, welke die bloem zoo uitstekend fraai maakt. 
De vlak uitgespreide of slechts een weinig teruggeslagen slippen van de bloemkroon zijn 
ultramarijnblauw, hetwelk in de keel, dat is de ingang van de bloemkroonbuis, met gL oen ge- 
mengd en met nog donkerder blaauw afgezet is, waarover een aantal zeer donkere stippen verspreid 
zijn. Bovendien, terwijl de slippen mat en fluweelachtig van tint zijn, is de bloem van binnen 
als vernist. 
Maar ik wil mij verder geene moeite geven om te beschrijven wat toch eigenlijk niet be- 
schreven kan worden; de lezer oordeel e uit onze plaat, die toch altijd, hoe fraai overigens ook 
uitgevoerd, maar eene zwakke reproductie is van de natuur. 
De Gentianen behooren op verre na niet tot die planten, welke zich zeer gemakkelijk naar 
onze wenschen schikken, en overal willig groeijen waar men maar gelieft ze te planten. Meeren- 
deels zelfs toonen ze zich volstrekt ongenegen om als burgeressen in onze tuinen te figureeren 
en stellen de volharding van hem, die ze bemint, vaak op eene zware, proef. 
Zoo erg is het evenwel met de stengellooze G. niet. Integendeel, deze verblijdt ons 
