178 
breecler en gesteeld, de laatste daarentegen smaller en ongesteeld. Dit verschijnsel staat echter 
niet op zich zelf, immers men merkt het bij zeer veel overblijvende en tweejarige planten op; 
bij de laatste verdwijnen gewoonlijk de wortelbladeren, wanneer de bloemdragende stengel naar 
boven schiet. Bij deze gewassen verschijnen in het eerste jaar alleen deze, die zich dan gewoon- 
lijk vrij sterk ontwikkelen; in het tweede jaar echter komt de beurt aan de stengbladeren, ter- 
wijl de andere tijdens den bloei te vergeefs gezocht worden, en de stengel van onderen dan 
somtijds zelfs gedeeltelijk kaal is. — 
Wat is het dat de Campanula’s zoo fraai maakt in de oogen van iedereen ? — Ontegenzeggenlijk 
de bloemen. En toch zijn deze hoogst eenvoudig van vorm en schitteren ze niet door hare 
kleuren. 
De meeste zijn, gelijk ik reeds opmerkte, blaauw; enkele, en dat zijn voornamelijk verschei- 
denheden van oorspronkelijk blaauwe soorten, hebben eene licht roode, sommige andere eene zui- 
ver witte kleur. En toch, hoe eenvoudig van vorm en van kleur, maken die bloemen steeds een 
aangenamen indruk. 
Het is de fraaije vorm der bloemkroon, hare onberispelijke regelmatigheid, die hiervan 
ongetwijfeld de oorzaken zijn. Menige andere bloem dwingt ons door haren fantastischen 
vorm en door de verscheidenheid van schitterende kleuren een uitroep van verwondering af, vóór 
eene bloeijende Campanula staande, zeggen we: hoe schoon! ’t woord prachtig zweeft ons hierbij 
niet op de lippen, en toch zien we er met niet minder welgevalllen naar. 
Wanneer we ons in eene streek bevinden, waar smaakvolle villa^s elkander afwisselen, waar 
men niet weet wat een lagckender aanzien heeft, de talrijke bloemperken, het frissche gazon of 
de elegante huizen, dan zeggen we dat we ons in eene schoone streek bevinden en verkeeren we in 
eene opgewekte stemming; — wanneer we morgen eene landstreek doorwandelen, waarde frissche 
weilanden, met gezond vee bevolkt, slechts afgebroken worden door golvende graan- of bloeijende 
boekweitakkers en hier en daar door eene boerenwoning, met een eenvoudig dorp in ’t verschiet, 
waar het spitse torentje tusschen de roode of rieten daken en de groene boomen uitsteekt, dan 
zeggen we óók dat we ons in eene schoone streek bevinden, en verkeeren we óók in eene opge- 
wekte stemming; maar schoon en schoon is twee, en alle opgewektheid is dezelfde niet. 
De lezer zal mij wel begrijpen al voeg ik hier dienaangaande niets meer bij. — 
Ier wijl koch in zijn Tasschenbuch der FeutscJien und Schweizer Flora niet minder dan een 
dertigtal soorten van Ivl ok jesbl oeinen als in Diutscbland en Zwitserland inheemsch vermeldt, 
worden er in ons land hoogstens een achttal in wilden staat aangetroffen, waarvan het meest 
algemeen is de kleine doch niettemin zeer sierlijke ron dbl ad erige KI. ( Campanula rotundi- 
folid ), die t overvloedigst op hooge drooge gronden voorkomt, en dientengevolge vooral in som- 
mige gedeelten van de Provincieën Gelderland en Utrecht aangetroffen wordt ; wat echter niet weg- 
neemt dat men dit lieve, kleine plantje ook in andere streken van ons land hier en daar vinden 
kan. Jaarlijks bewonder ik er o. a. een aantal tegen een muur van de Zijlpoort te Leiden, waar 
ze zich in de voegen der steenen genesteld hebben, en er zóó frisch groeijen en zóó mild 
bloeijen, als stonden ze in den vruchtbaarsten bodem. 
