180 
men. Ik zie die plant dagelijks met genoegen, en kijk nog eens om als ik mij er van verwijderd heb. 
De bloemkroon is" 4- 5 centim. lang, circa 4 centim. wijd, en loopt aan den top in vijf of 
zes slippen uit, die min of meer teruggeslagen zijn; in de bloem vindt men vijf meeldraden, en 
in ’t midden daarvan één stijl met vijf stempels, die aanvankelijk tegen elkander liggen, doch 
later naar buiten omgekruld zijn. 
In de geopende bloem zijn de helmknoppen reeds ledig en zien deze er verdord uit, terwijl het 
stuifmeel rondom tegen den stijl aanzit en daar door een groot aantal haartjes vastgehouden 
wordt. Men moet een nog ongekleurden knop openen, om te zien hoe de groote helmknoppen 
en de stijl er oorspronkelijk uitzien. De eerste zijn dan alle opgerigt en tegen elkander, digt 
om den stijl geplaatst. Reeds in den knop openen ze zich, wanneer het stuifmeel in overgroote 
hoeveelheid door de haartjes van den stijl opgevangen wordt. 
We weten echter dat het stuifmeel, zal het aan zijn doel beantwoorden, niet tégen den stijl 
maar óp den stempel wezen moet. 
Hierbij nu doet zich een hoogst opmerkelijk verschijnsel voor. De haartjes van den stijl 
trekken zich namelijk, tegen dat de bloem geopend is, naar binnen terug, en stroopen daardoor 
als ’t ware het stuifmeel af, dat nu, ’t zij door den wind of door insecten op de stempels 
gebragt wordt. 
Liet de ruimte het toe, ik zou hier nog meer van kunnen mededeelen ; voor het tegenwoordige 
moge het bovenstaande voldoende zijn. 
Eigenaardig aan deze planten is nog de kelk, die, behalve de vijf slippen aan den top, nog 
even zoovele bladachtige aanhangsels bezit, welke naar beneden teruggeslagen zijn, en alzoo het 
vruchtbeginsel omhullen, ’t welk daardoor veel omvangrijker schijnt dan het werkelijk is. — 
Men kweekt van 6'. Medium voornamelijk twee variëteiten, n. 1. ééne met zuiver witte en 
eene met zacht rooskleurige bloemen. De^.e zijn echter niet zeer standvastig, zoodat men er niet 
zeker van zijn kan voor dat ze bloeijen. 
Deze planten laten zich zeer gemakktdijk door zaden vermenigvuldigen. Gelijk reeds gezegd 
is bloeijen ze eerst in het tweede jaar, wanneer men dus zorgen moet voor de zaadwinning. 
De plant geeft zaden in overvloed, maar deze gaan uit de zijdelings zich met poriën openende 
zaaddoozen ligt verloren, zoodat men ze in tijds moet afplukken. 
Ze groeijen goed in eiken goeden tuingrond en beminnen eene opene standplaats. 
Wil men ze het eerste jaar, wijl ze dan niet bloeijen, op eene afzonderlijke plaats zaaijen, 
zoo verplante men ze in September, op 50 centim. afstands, wanneer tegen Julij van ’t vol- 
gende jaar hare bloemen ontluiken. 
Onze plaat stelt slechts het topgedeelte van een bloeij enden stengel voor. 
