182 
Ofschoon de enkeldbloemige als cle typische vormen moeten beschouwd worden, treft men deze 
toch over *t algemeen het minst aan, gelijk ze dan ook op verre na niet zoo hoog in de schatting 
der liefhebbers aangeschreven staan als de dubbelde; ook is mij geen plantengeslacht bekend 
welks bloemen meer neiging vertoonen om, door metarmorphose, gevuld te worden als juist dit, 
trouwens dat de bloemdeelen van vele Banunculaceën, bij verschillende geslachten en 
soorten, onderscheidene vormsveranderingen ondergaan, hebben we reeds herhaaldelijk bij vroegere 
gelegenheden gezien. 
De naam 'Paeonia is reeds van overoude dagteekening, terwijl LiNNiEus dien later onveranderd 
overnam. Die ouderdom is echter oorzaak dat men omtrent den oorsprong daarvan niet geheel 
zeker is. Plinius namelijk leidt dien van een mythischen arts, P^eon genaamd, af, die met 
deze plant Pluto genas; terwijl sommigen 't er voor houden dat die naam afkomstig is van een 
landschap in Macedonië, mede Peeonië geheeten, en waar deze plant veelvuldig voorkwam. 
Dit is echter eene van die kwestiën, die even weinig te beteekenen hebben als ze moeijelijk uit 
te maken zijn; waarom ik dan ook ieder vrijlaat ervan te gelooven wat hem geloofwaardigst voorkomt. 
De bloemen der verschillende Pioenen, inzonderheid der kruidachtige, komen, wat de zamen- 
stellende deelen betreft, in hoofdzaak alle op hetzelfde neer. 
De kelk is vijf-, ook wel eens zesbladig, terwijl de kelkbladeren onderling in grootte en 
vorm verschillen, daar gewoonlijk drie ervan kort, breed en hol zijn, en de twee of drie 
overige zich in een bladachtige slip verlengen. Deze wijziging in vorm alsmede de rangschikking 
der kelkbladeren doet denken aan eene verdubbeling, daar ze kennelijk in twee kransen, die 
elkander met den voet omvatten, gerangschikt zijn. 
Het getal der bloembladeren, hoewel oorspronkelijk vijf, bedraagt, ook bij de enkeldbloemige, 
niet zelden meer en dikwijls treft men er tien aan. Deze zijn breed en groot, en de kleur gaat 
bij de verschillende soorten van zacht rosé, bij wit af of licht paars, tot donker bloedrood over, 
met een aantel daartusschen liggende nuancen; de donker roode zijn bovendien helder glanzig. 
De meeldraden zijn zeer talrijk; de helmknopjes en de helmdraadj es, van gelijke lengte zijnde, 
staan niet stevig opgerigt, maar leunen om zoo te zeggen alle tegen en liggen daarom veelal wel 
wat verward door elkaar. 
Somtijds treft men in ’t centrum der bloem slechts twee stampers aan, even als de meeldraden 
op eene vleezige schijf ingeplant; dit is dan ook oorzaak dat dit geslacht weleer gereekend werd tot 
de Orde der Tweewijvige ( Digynia ) te belmoren; meestal echter zijn er meer, zelfs niet zelden 
vijf vruchtbeginsels, elk met een platten, gekleurden, min of meer gekronkelden stempel (de stijl 
ontbreekt) gekroond, zoodat dit karakter alles behalve standvastig is. 
Elk van die vruchtbeginsels bezit de vatbaarheid om in eene leerachtige doosvrucht over te 
gaan, die, rijp zijnde, aan ééne zijde openspringt, zoodat de in twee rijen daarin bevestigde 
groote zwarte zaden er weldra uitvallen. Yan vele komt echter, door onvolkomene bevruchting, 
later niets teregt, en deze verdroogen zoodra de bloem uiteen valt. — 
Ik merkte reeds op dat de Pioenen deels - kruidachtige, deels heesterachtige planten zijn, en 
ze worden daarom dan ook, zelfs wetenschappelijk, in twee goed onderscheiden groepen verdeeld. 
