183 
Terwijl ik weldra gelegenheid hoop te hebben om op de heesterachtige terug te komen, bepaal 
ik mij voor ’t oogenblik tot die welke we als vaste planten kennen. 
De vraag of de smalbladige P. ( Pceonia tenuifolia) de fraaiste is van deze rubriek, zou ik 
niet gaarne bevestigend beantwoorden; integendeel, er zijn er die % wat grootte en vorm der 
bloem betreft, van deze winnen, maar ze is vooral daarom zoozeer bij de liefhebbers gezien, wijl 
de bladvorm van deze soort zoo aanzienlijk van alle andere afwijkt, en de plant op zich zelf het 
daardoor in sierlijkheid verre van alle andere wint. 
"Wel zijn ook de bladeren der overige diep ingesneden en in een aantal slippen gesplitst, maar 
die slippen zijn breed, terwijl ze bij deze soort zeer smal zijn en het blad alzoo uiterst fijn verdeeld is. 
De bloemen der soort zelve zijn niet fraai; ze zijn namelijk enkeld en betrekkelijk klein, veel 
kleiner dan die van de dubbeldbloemige variëteit. Ten einde die vergelijking gemakkelijk zij, 
worden ze op onze plaat nevens elkander voorgpsteld. Deze soort is van Siberische afkomst en 
komt reeds sedert 1765 in de tuinen voor. — 
Eene der oudst bekende soorten is P. albijlora , eene benaming die echter alligt tot misverstand 
aanleiding zou kunnen geven, daar, hoewel de oorspronkelijke soort werkelijk witte bloemen heeft, 
hiervan ook verscheidenheden voorkomen met roode bloemen, behalve een aantal hybriden, 
waarbij de roze of roode kleur zelfs de heerschende is. 
Geene andere soort toch gaf aanleiding tot het ontstaan van zooveel verschillende vormen als 
juist deze, deels van elkander onderscheiden door de kleur, deels ook door het meer of minder 
gevuld zijn der bloemen. Men wil zelfs dat dit getal omstreeks twee honderd bedragen zou ; gewis 
komt bij de onderscheiding daarvan echter een weinigje toegevendheid te pas. 
Het dubbeld worden dezer bloemen is het gevolg van verschillende ooizaken. Somtijds toch 
berust zulks op eene verdubbeling of verveelvoudiging van de bloembladeren, zonder dat eenig 
ander orgaan van gedaante verandert, Twelk men o. a, zeer goed waarnemen kan in de bloemen 
der P. temdfolia ftleni flora; of wel ze is het gevolg eener vorms verandering van de helm draadjes, 
waarbij dan de helmknopjes, of, omgekeerd, van de helmknopjes, wanneer de helmdraadjes nor- 
maal - ontwikkeld zijn. Hieruit volgt dat die binnenste bloembladeren zeer verschillende gedaanten 
kunnen hebben, dat ze smaller of breeder, gesteeld of ongesteeld zijn, afhankelijk van de wijze 
waarop deze metamorphose plaats greep, en van de organen met welke zulks het geval was. 
Behalve deze kunnen tot de meest aanbevelenswaardige gerekend worden, P. ofjicinatis , 
mede met meerdere variëteiten en hybriden, P. paradoxa, waarmede het zelfde ’t geval is, 
P. humilis , P. eorallina, P. Witmanniana , enz. 
Deze laatsgenoemde heeft slechts enkelde en daarbij niet zeer groote bloemen, maar onder- 
scheidt zich inzonderheid hierdoor, dat deze geel zijn, terwijl hiervan, zooverre mij bekend is, 
nog geen hybriden gewonnen zijn. 
Het fraaist komen deze in hooge mate sierlijke, en meestal in Mei en Junij bloeijende plan- 
ten voor, wanneer ze alleenstaande, op zeer in ’t oogloopende punten, b. v. in een gazon staan. 
Ook doen ze zich, vooral tijdens den bloei, in den volsten zin des woords prachtig voor, wanneer 
men een aantal verschillende soorten en variëteiten op een groot perk vereenigd ziet, w*at echter 
