187 
de laatste nog geen el hoog was bloeide dit boompje reeds mild en leverde een ongemeen prach- 
tig en tevens vrolijk gezigt op. 
De bloemen zijn grooter dan van de gewone soort, echter niet zoo welriekend, wat altijd eene 
der voornaamste verdiensten is van den gewonen M eidoorn; maar ze hebben zulk eene schitterende 
karmijnkleur, dat ze letterlijk in den zonneschijn fonkelen ; wijl ze in 't midden zeer licht groen zijn, 
wordt hare schoonheid daardoor nog aanzienlijk verhoogd. Ik mag dan ook niet in gebreke blijven 
hierbij te voegen, dat onze plaat, ze moge als lithogram zeer fraai zijn en zoowel den teeke- 
naar als den lithograaf eer aandoen, niet meer dan een denkbeeld geven kan van de schoonheid 
dezer bloemen. Hier, gelijk trouwens in zoo menig geval, waar het de reproductie van levendige, 
tintelende kleuren der bloemen betreft, moet de kunst haar onvermogen erkennen, en ze handelt 
wijs dis ze dit doet. 
Dit mogt mij echter niet terughouden om de bijzondere opmerkzaamheid der liefhebbers van 
bloemen meer algemeen op deze te vestigen, temeer daar mij reeds dikwijls genoeg gebleken is 
dat onbekendheid er voornamelijk oorzaak van is, dat ze nog maar zoo betrekkelijk zeldzaam in de 
tuinen van partikulieren gevonden wordt, en, zoo aan eenigen boom of heester daarin eene eereplaats 
toekomt, dan is liet aan dezen : vooreerst omdat deze variëteit, juist door den zeer vroegen en zeer 
milden bloei, slechts langzaam groeit, en derhalve door haar om vang gedurende geruimen tijd nergens 
een hinderpaal wezen kan, en ten anderen wijl men van geene andere meer voldoening hebben zal. 
Eene andere zeer fraaije, maar reeds sinds lang bekende variëteit is de rooskleurige 
Doorn (Cr. Oxgacantlm rosea). De bloemen zijn iets, hoewel maar weinig, kleiner dan die van 
de daareven genoemde en houden, wat de kleur betreft, zoowat het midden tusschen de witte en 
de donkerroode. Men moet zulk een boom in vollen bloei zien om de schoonheids waarde ervan goed 
te beseften. 
Het valt dikwijls moeijelijk om te bepalen, wat van veel schoons liet schoonste is, daar zulks 
gewoonlijk naar de individuëele opvattingen verschilt. Naar mijne zienswijze wint de bloedroode 
het van alle die ik ken. — Dit neemt echter niet weg dat ik den lezer van dit werk op het 
oogenblik dat ik dit schrijf wel eens even hier wenschte, al was ’t maar om één vluchtigen blik 
te slaan op een tweetal Doorns, die niet ver van elkander verwijderd staan; gewis hij zou, als 
zoovelen die ze jaarlijks zagen of ze thans zien, niet in gebreke blijven zijne bewondering door 
woorden lucht te geven. 
De ééne is de daareven vermelde rooskleurige Doorn, een oude boom met eene zware, 
goed en door de natuur regelmatig gevormde kroon, die met bloemen als overladen is. De andere is 
de oude dubbelbloemige Doorn (Cr. Oxgacantha, plenijiora), die in zwaarte niet voor zijn 
buurman onderdoet, doch waarvan de takken tot zoo laag aan den grond reiken, dat men van den 
stam niets gewaar wordt. Duizendmaal duizend volmaakt gevulde bloemen — die echter geheel 
reukeloos zijn — geven daaraan een treffend schoon voorkomen, zóó schoon, dat het zich 
met geene mogelijkheid laat beschrijven. Wat hier inzonderheid veel toe bij draagt is, dat de 
bloemen, aanvankelijk zuiver wit, nadat ze eenige dagen geopend zijn, eene rozeroode tint krijgen 
en daarna bepaald rooskleurig worden. Dezelfde boom dus, die vóór eenige dagen wit als sneeuw 
