207 
Van de dubbelde en enkelde bloemen — om liet gebruikelijke woord te bezigen — bij de 
Composita kan alleen dan sprake zijn, wanneer het soorten betreft welker bloemkorf j es uit tweeërlei 
bloemen bestaan, n.1. lintvormige rand- of straalbloempjes en veel kleinere buisvormige schijf- 
bloempjes. Daardoor toch heeft het geheel op eenigen afstand gezien het voorkomen van eene 
bloemkroon, binnen welke een groot aantal meeldraden opeengepakt zitten. 
Dit is b. v. het geval met de bloemen der oorspronkelijke, enkelde Dahlia . Ontegenzeg- 
gelijk zijn de purpere randbloemen dezer plant veel sierlijker dan de kleine gele schijf bloempjes; 
welnu, door kuituur heeft men het zoover weten te brengen, dat deze laatste alle in lintbloemen 
veranderden en derhalve veel grooter werden niet alleen, maar ook de kleur aannamen der randbloemen. 
Bij de Pfjrethrum’s echter verhoudt zich die zaak eenigzins anders. Ook hier zijn de bloem- 
hoofdjes der oorspronkelijke soort zamengesteld uit een krans van groote, lintvormige rand- 
bloemen met eene digte massa kleine, buisvormige, gele schijf bloempjes in J t midden. Vooreerst 
trachtte men, door steeds zaden te nemen van de donkerste bloemen, een ras te verkrijgen 
waarvan de bloemen zich door levendiger kleur onderscheidden en vervolgens veranderden , ook al 
weder door herhaalde zaaijingen, voor welk zaad die bloemen gekozen worden, welke de meeste 
neiging toonden om in de verlangde vormen over te gaan, de kleine gele schijf bloempjes, welker 
zoom puntig uitgesneden is, in grootere met diep ingesneden boord, die zelfs een overgang toonen 
te vormen tot lintbloempjes en die, wat het voornaamste is, in plaats van geel te zijn, dezelfde 
kleur verkregen van de altijd nog grootere randbloemen. 
Hiermede was liet doel aanvankelijk bereikt, te meer daar men er inmiddels ook verkregen 
had met zuiver witte bloemen; de zorg van den kweeker was nu alleen nog maar om de bloem, 
waar die in haar vorm welligt in het eene of het andere opzigt nog iets te wenschen overliet , meer 
en meer te volmaken, en hierin slaagde men reeds volkomen. De hier afgebeelde witte hybride 
kan den lezer daarvan een zeer goed denkbeeld geven. 
Ik moet mij nu haasten hierbij te voegen, dat de beide nevens de oorspronkelijke soort hier 
afgebeelde niet de allerfraaiste zijn; er zijn inzonderheid dubbelde hybriden, die het in schoon- 
heid van deze winnen. Is de lezer dus reeds tevreden over deze, dan zal, wanneer hij de latere, 
nieuwere ontbiedt, zulks te meer eene verrassing voor hem zijn. Mij stonden op het oogenblik 
alleen deze ten dienste, en voor een werk als dit, waar van ^nieuwe planten” eigenlijk zoo min 
mogelijk sprake moet zijn, zijn de hier vertegenwoordigde gewis voldoende om een begrip te 
geven van de schoonheidswaarde dezer planten. 
Dat nu, bij de hybridisatie dezer bloemen, de beide genoemde soorten P. roseum en P. car- 
neum, alsook derzelver afstammelingen vaak met elkander gekruist zullen zijn, lijdt wel geen 
twijfel; reden, waarom het te moeijelijker of beter gezegd onmogelijk wordt, om met zekerheid 
te zeggen tot welke van beide ze eigenlijk moeten gebragt worden. 
Ik mag ook niet vergeten hier nog bij te voegen dat het deze planten (n.1. de beide soorten 
in gelijke mate) zijn, die het in de laatste jaren algemeen bekend gewordene Perzische insecten- 
poeder leveren. Het zijn de tot poeder gewreven gedroogde bloemen die als zoodanig, en, althans 
als het niet te zeer vervalscht is, steeds met goed gevolg aangewend worden ; ofschoon eigenlijk het 
