en nog altijd komt ze onder de keur van fraaije vaste planten voor, welke in de Catalogi 
aangeboden worden zelfs door die kweekers, die anders zeer gereed zijn om de oudere planten, 
welker waarde met den tijd verminderde, alleen omdat de smaak eene andere rigting verkreeg, te ver- 
werpen en door nieuwere te vervangen. 
Dit een en ander en daarbij een blik op onze plaat, welke de bloemen alles behalve geflat- 
teerd voorstelt, zal wel voldoende wezen om den lezer, die haar nog niet mogt kennen, de 
overtuiging te geven, dat men. hier met eene inderdaad zeer sierlijke plant te doen heeft, welker 
eigenlijke waarde er niets door vermindert, dat men haar in sommige gedeelten van ons land in 
menigte om niet verkrijgen kan. 
De naam Epilobium is afkomstig van Linn^eus en zamengesteld uit twee Grieksche woorden, 
te kennen gevende dat de bloem bóven het vruchtbeginsel geplaatst is. Daar dit echter het 
karakter van alle tot deze vrij uitgebreide familie behoorende planten, behalve nog, wij zagen 
het reeds vroeger, van een groot aantal andere is, kan aan die afleiding in ’t afgetrokkene niet 
veel waarde gehecht worden, hoe goed ze ook een sprekend karakter dezer planten uitdrukt. 
Eene bloeijende plant van Ep, angustifolium is, ik aarzel niet het nog eens te herhalen, 
eene ware sierplant. De kaarsrechte stengels, van welke er zich een aantal nevens elkander ontwikkelen, 
zijn ten naastenbij l l / a meter hoog, en van onderen tot waar de bloemen beginnen, digt met lancet- 
vormige, ongesteelde, aan den rand min of meer gegolfde bladeren bezet, welke, wat hun vorm 
betreft, met die van de gewone witte Wilg [Solix dlba) overeenkomen. Ze zijn van boven donker- 
groen met eene genoegzaam witte middennerf; aan de onderzijde echter veel lichter van kleur. 
De bloemen zijn, in den vorm van eene een halve el lange tros, om het topgedeelte der 
stengels gerangschikt en openen zich van onderen af, terwijl, naarmate de hooger geplaatste 
ontluiken, de lagere verwelken, zoodat er steeds p. in. een twintigtal op denzelfden stengel 
geopend zijn. Yoortdurend ontwikkelen er zich aan den spits toeloopenden top dezer bloeiwijze 
jonge knoppen, zoodat, zelfs wanneer de vruchten der eerst ontloken bloemen reeds genoegzaam 
haar vollen wasdom, die zich hier voornamelijk in de lengte openbaart, verkregen hebben, men 
nog steeds nieuwe knoppen ziet verschijnen, waarvan voortdurend de verst ontwikkelde zich 
openen. 
Aan die bloemen valt iets bijzonders op te merken, waarom wij er eene vóór ons willen 
nemen, om die op ons gemak te bezien. 
Wanneer men zulk een bloemtros ziet, dan schijnt het als waren de afzonderlijke 
bloemen elk door middel van een vrij lang steeltje aan den stengel bevestigd. Ziet men echter 
naauwkeuriger toe, dan blijkt het dat die vermeende steeltjes slechts voor ongeveer de helft als 
bloemsteel beschouwd mogen worden, terwijl het bovenste gedeelte heel iets anders, namelijk het 
vruchtbeginsel is. Dit blijkt o. a. hieruit, dat dit laatste, onmiddellijk onder de bloem zittende, 
dikker is dan het benedenste gedeelte dat aan den stengel verbonden is, en voorts dat, wanneer men 
het doorsnijdt en dan tusschen de vingers nijpt, er zeer kleine, groenachtig gele korreltjes 
uit te voorschijn komen, zijnde de eitjes of toekomstige zaden; maar dit blijkt inzonderheid uit 
die bloemen welke reeds verwelkt zijn, en waarvan dit deel reeds zeer zigtbaar in dikte en lengte 
