211 
is toegenomen, hetwelk nog veel meer het geval is met die waarvan de bloemen reeds afvielen, 
terwijl na eenige dagen die organen door iedereen reeds op 't eerste gezigt als de jonge vruchten 
herkend worden. 
We hebben hier dus weder een zeer duidelijk voorbeeld van bloemen met onderstandige 
vruchtbeginsels, waarvan vroeger reeds herhaaldelijk sprake was. 
Hetzelfde ziet men nog duidelijker, bij de Fuchsia’ s 9 welke, hoe vreemd het sommigen ook 
klinken moge, aan de (Enothera’s zeer na verwant zijn, en dan ook eveneens tot deze familie 
belmoren. 
De bloemen der Epilobium’s zijn over ’t algemeen zeer regelmatig, die der Ep. angustifolium 
zijn dat evenwel niet, althans niet in de gewone opvatting; ze zijn s.ymmetriek, d. i. ze kunnen 
slechts in ééne rigting in twee gelijke helften gedeeld worden, 
In de geheele familie der (Enothereën ligt, wat de bloemdeelen betreft, het getal vier 
ten grondslag. We vinden hier namelijk vier smalle, donker purpere kelkbladeren en daarop 
volgend vier bloembladeren, die aan den top vrij breed zijn en van onderen smal toeloopen. Daar 
die helder purpere bloemblaadjes een weinig van elkander verwijderd staan, en met de daaronder 
geplaatste kelkblaadjes regelmatig afwisselen, bovendien deze een weinig naar boven omgebogen, 
en gene vlak uitgespreid zijn, zijn die donkerder kelkblaadjes, anders gewoonlijk achter den bloem- 
krans verscholen, zigtbaar niet alleen, maar komen ze zelfs, wanneer men de bloem van boven 
ziet, daartusschen uit, welke kleurmengeling, bij verschil van vorm tevens, de bloem des te fraaijer maakt. 
Binnen den bloemkrans zien we acht witachtige meeldraadjes, meest alle naar beneden gebogen 
met donker purpere helmknopjes en in 't midden van deze 
— Een lange stijl, met vier naar buiten omgekrulde stempels/' zegt de een. 
— Neen/' zegt de andere, die eene bloem van denzelfden stengel geplukt voor zich heeft, 
z/ik zie geen stijl.... of ja ! ja toch, daar hangt hij, maar die is aan zijn top knodsvormig opgezwollen, nog 
korter dan de meeldraden en hangt van onderen, tusschen de bloembladeren door, buiten de bloem. — 
De zaak is deze : 
Wanneer men eenige verschillende bloemen van denzelfden steel bezit, namelijk eene die 
pas openkwam, eene andere die reeds een dag open was, en zoo naar onderen toe eene die 
't langst geopend was, dan zal men zien dat de stempel zich in verschillende stadiën van ont- 
wikkeling bevindt. 
Veelal, hoewel op verre na niet altijd, ontwikkelen in de bloemen de meeldraden en stam- 
pers met hun stijl en stempel zich gelijktijdig. Maar er zijn ook een niet gering aantal planten in 
welker bloemen zulks niet het geval is en waarin — wat het meeste voorkomt — óf de meel- 
draden vroeger ontwikkelen dan de stamper, óf waarin het omgekeerde het geval is. 
Van het eerste hebben we hier een zeer duidelijk voorbeeld vóór ons. Beeds bij het open- 
gaan der bloemen hebben de meeldraden, die dan genoegzaam regtop staan, hunne volle lengte 
bereikt en de helmknopjes zijn volkomen ontwikkeld; alleen deze zijn nog gesloten, zoodat het 
stuifmeel er nog niet uit kan. De stijl is dan nog kort en hangt naar beneden, en de stempels 
zijn onontwikkeld. Langzamerhand echter rijst deze op, als rigtte dit orgaan zich naar de 
