214 
lijk af. In den regel zijn die tocli bij de soorten van dit geslacht wat men „hand vormig” noemt. 
Een zeker aantal blaadjes, gewoonlijk 3 — 5, ontspruiten namelijk uit den top van den algemeenen 
bladsteel, evenals dit b. v. met de bladeren van den wilden Kastanjeboom het geval is; bij die 
der Zilverschoon echter zijn ze gevind, en staan de blaadjes dus niet op den top, maar ter 
wederzijde van den bladsteel; bovendien treffen we hier tusschen ieder paar blaadjes een paar 
veel kleinere blaadjes aan, in welk geval zulk een blad „afgebroken gevind” genoemd wordt. Ze 
zijn aan de onderzijde fraai zilverachtig wit, het gevolg van eene zeer digte bekleeding met 
liggende, zilverglanzige haartjes. 
De tweede die tot de meest algemeene onzer Elora behoort is de kruipende Gans er ik 
(P. reptanz) ook wel Vijfvingerkruid genoemd, wijl hier de blaadjes evenals de vijf vingers aan de 
hand, op den top des steels staan. Beider bloemen zijn geel, die van de eerstgenoemde soort, welke 
zich over ’t algemeen door eene veel sterkere ontwikkeling kenmerkt, grooter dan van de laatste. 
De bloemen der Gans er i k-soorten — dit is de algemeene, zeker niet zeer fraaije Hollandscke 
benaming voor dit geslacht — mogen een weinig verschillen in grootte en ook in de kleur der 
bloemblaadjes, in vorm zijn ze alle volkomen aan elkander gelijk, en komen genoegzaam volmaakt 
overeen met die der Aardbezieplant, welke trouwens aan deze zeer na verwant is. 
De lezer weet dat eene komplete bloem uit vier kransen of seriën is zamengesteld, welke 
kransen elkander omsluiten, en eigenlijk gezegd, ; t moge zoo weinig zijn als *t wil, boven elkander 
geplaatst zijn, namelijk, van onderen of van buiten af, de kelkbladeren, vervolgens de bloembla- 
deren, de meeldraden en eindelijk de stampers. 
Bezien we echter de bloem eener Ganserik-soort wat naauwkeurig, dan bemerken we dat 
hier niet vier, maar vijf kransen aanwezig zijn. Ook met de Aardbeziebloemen is dit het geval. 
Dat is dus ééne krans, eene serie van organen, want alle vijf verschillen ze in vorm, te veel. 
Hoe zal nu die overcomplete heeten? 
We hebben hier namelijk met twee elkander omsluitende kelken te doen. De bloemkroon bestaat 
uit vijf bloemblaadjes en onmiddellijk daaronder en met deze afwisselende zien we vijf kelkblaadjes 
die kort, tamelijk breed, spits en alle aan elkaar gelijkvormig zijn. Deze vertegenwoordigen 
dus zonder eenigen twijfel den kelk; vorm, standplaats en kleur wijzen het ten duidelijkste aan. 
Onmiddellijk daaronder en weder met die kelkblaadjes afwisselende, zoodat ze dus juist tegenover 
de bloemblaadjes komen te staan, zien we echter een tweeden krans, mede van groene blaadjes; 
deze zijn echter ongeveer de helft smaller, en daarbij langer dan de vijf daareven genoemde. Ook 
deze zijn volkomen aan elkaar - gelijkvormig. Nóg een kelk dus; we hebben hier alzoo met eene 
verdubbeling van dat bloemdeel te doen, en nu onderscheidt de kruidkundige gewoonlijk in 
zulke gevallen den bovensten, onmiddellijk onder de bloemkroon zittenden krans als de eigenlijke 
kelk en bestempelt die welke daaronder gevonden wordt met den naam van „bijkelk.” 
Een aantal meeldraden omringen, in het midden der bloem, een niet minder groot aantal 
zeer kleine stampers, die op een bollen bloembodem ingeplant zijn. 
Die bloembodem is het, welke bij de Aardbezie, waar hij na den bloei vleezig en saprijk 
wordt en nagenoeg over de kleine vruchtjes heen groeit, ons dit smakelijke fruit levert. 
