222 
eerste slechts variëteiten, wijzigingen van ééne en dezelfde soort zijn, terwijl de beide laatste, 
welke de leek somtijds moeite heeft om van elkander te onderscheiden, zonder den minsten twijfel 
door den kruidkundige als afzonderlijke soorten zullen beschouwd worden. 
Maar ook de kruidkundigen hebben zich in dit opzigt niet zelden vergist, waarop dan ge- 
woonlijk later door andere deskundigen de opmerkzaamheid gevestigd werd. 
Dit hangt ten deele af van eene ruimere of bekrompener opvatting van die karakters, naar welke 
eene soort moet bepaald worden, maar aan den anderen kant moet hier m.i. tevens de rigting in ’t oog 
gehouden worden, welke de wetenschap in een gegeven tijdperk volgde of verkreeg; immers, was 
een twintigtal jaren geleden (zelfs nog korter) het streven nog zeer algemeen om het soortental 
te doen toenemen, door in de geringste afwijking eene nieuwe „species” te zien, waardoor ook 
de bekende soorten niet zelden in eenige andere gesplitst werden: eene splitsing die zich zelfs 
tot geslachten uitbreidde, tegenwoordig, sedert een geniaal Engelsch natuurkundige, met name 
Dakwin, aan het soortsbegrip een groot deel der waarde, welke men daar vroeger aan toekende, 
ontnomen heeft, is men, onverschillig of men diens denkbeelden huldigt, zijne theorieën aannemelijk 
vindt of niet, toch over ’t algemeen huiverig geworden, om dien weg langer te volgen, en open- 
baart zich veeleer eene neiging om onderscheidene soorten van vroeger te vereenigen en ze te be- 
schouwen voor wat ze trouwens meer dan waarschijnlijk zijn, namelijk min of meer standvastige 
vormen of afwijkingen, variëteiten of vormen genoemd, van ééne en dezelfde soort. 
Het geslacht FunJeia , waarvan de vertegenwoordigers tot hiertoe alleen in China en Japan — 
en in het laatste inzonderheid — aangetroffen worden, levert hiervan een voorbeeld. 
In den jongst verschenen Catalogus van het etablissement van wijlen Jhr. Pu. Pit. von 
Siebold te Leiden worden 17 verschillende soorten en vier verscheidenheden opgegeven, grooten- 
deels door von Siebold zelf als zoodanig bepaald, hoewel zoover ik weet niet wetenschappelijk 
beschreven. Wanneer men die planten ziet, dan kan men niet anders dan erkennen dat ze, 
misschien slechts met een paar uitzonderingen, zeer kennelijk van elkander verschillen, en toch 
houd ik het voor niet twijfelachtig dat dit soortental minst genomen tot op de helft kan worden 
teruggebragt, ja, dat de meeste niets anders dan variëteiten zijn van enkele goed onderscheidene 
soorten, die reeds in haar vaderland tot het ontstaan van standvastige vormen aanleiding gegeven 
hebben. 
Het geslacht FunJeia werd bepaald door CuitT. Sprengel, die, in 1766 te Boldekow, in 
Pommeren, geboren, van 1797 tot aan zijn dood, in 1863, Hoogleeraar in de kruidkunde te Halle 
was; hij noemde het alzoo ter eere van den Rudolstadter Regeringsraad Ludw. Phil. Punke, 
die in 1807 te Altona overleden is. 
Men zou het, naar het uiterlijk voorkomen der planten, in twee afdeelingen kunnen splitsen, 
de eene met groote, breede, hartvormige, de andere met langere, veel smallere, elliptisch-lancet- 
vormige bladeren. Meest alle kenmerken ze zich door een frisschen, krachtigen groei, al bereiken 
ze maar weinig hoogte, en door een milden en fraaijen bloei. 
Intusschen zijn de grootbladige, waartoe ook de hier afgebeelde behoort, de fraaiste, daar 
hier inzonderheid de sierlijk gevormde bladeren, tegelijk met de bloemen als ’t ware op effect 
