227 
Maar nu doet zich somwijlen het geval voor, dat de twee bovenste meeldraden, die steeds 
de kortste zijn, geheel onontwikkeld, of beter zóó rudimentair blijven, dat men ze niet herkennen 
kan. Dan zijn er bijgevolg maar twee aanwezig, en, daar dit bij het meerendeel der planten van het 
geslacht Monarda het geval is, kwam dit dan ook dientengevolge in de tweede klasse van dat 
stelsel, die der Tweemannige, teregt. 
Toevallig echter ontwikkelen ze in de bloemen der M. didyma alle vier, zoodat we hier met 
het curieuse geval fce doen hebben, dat eene plant met duidelijk herkenbare didynamische 
meeldraden, door de vroegere kruidkundigen tot de Tweemannige gewassen gerekend werd, alleen 
wijl ze niet kon gescheiden worden van een geslacht, T welk zich gewoonlijk slechts door de 
aanwezigheid van twee meeldraden in de bloem kenmerkt. 
Dit een en ander moge voldoende zijn om den lezer een algemeen denkbeeld van deze 
familie te geven, en tevens eene tegenstrijdigheid op te helderen, die hij ontdekken en misschien 
niet begrijpen zou, als hij er toe kwam de bloemen der hier afgebeelde plant naauwkeurig 
te bezien. 
Het geslacht Monarda werd aldus door Linnaeus genoemd naar een Spaansch natuurkun- 
dige Nicol. Monaudes, geneesheer te Sevilla, terwijl de soortnaam didyma, waardoor eene ver- 
dubbeling van het een of ander plantendeel aangetoond wordt, vermoedelijk doelen zal op de 
twee boven elkander geplaatste bloeiwijzen. 
Het is een overblijvend gewas, met een vierkanten, inzonderheid naar den top vertakten, 
behaarden stengel, die, al naar de standplaats, van 50 centim. tot een meter hoogte bereikt en 
aan den top in eene ronde, geslotene groep bloemen eindigt, uit welker midden zich echter 
nog een dun steeltje verheft, eveneens door een, doch kleiner, groepje bloemen gekroond. 
De tegenover elkander staande bladeren zijn een weinig behaard, terwijl die welke nabij de 
bloeiwijze voorkomen, langs den middennerf en aan den voet, donker purper gekleurd zijn en 
eindelijk door een krans van kleinere, sierlijk purperkleurige schutblaadjes opgevolgd worden, die 
onmiddellijk onder de bloemen geplaatst zijn. Deze zijn zeer digt opeengedrongen en bestaan uit 
een donker purperen kelk, die echter eerst zigtbaar wordt, waneer de bloemkroon afgevallen is, 
en eene donker scharlakenroode bloemkroon. 
Tegen dat de bloemen die op den top des stengels staan uitgebloeid zijn, eigenlijk nog iets 
vroeger, dragen ook de zijtakken bloemen op hun top, en dan inzonderheid doet de plant zich 
zeer sierlijk voor. 
De kuituur dezer planten is, even als die der meeste o verblijvende gewassen, zeer weinig 
omslagtig. Ze beminnen een goeden, matig vochtigen grond, en eene eenigzins beschaduwde 
standplaats, ofschoon ze ook op eene opene plek goed groeijen en bloeijen, als de grond maar 
een weinig vochthoudend is. Overigens groeijen ze daar, waar de meeste andere vaste planten zich 
slechts schraal an zwak ontwikkelen en niet of slecht bloeijen, namelijk in de schaduw van 
geboomte; zeker een eigenschap die haar te aanbevelenswaardiger maakt. 
Zaden zal men er niet ligt van winnen, maar daaraan heeft men trouwens geene behoefte 
om de plant te vermenigvuldigen, want ze groeit vrij sterk uit, en kan dus gemakkelijk door 
