230 
zood.it het zeker niet gewaagd is dat getal thans op p. m. 150 te bepalen, waarbij nog enkele 
variëteiten komen, benevens eenige hybriden die in de laatste jaren door kuituur gewonnen zijn. 
De Lupinen vallen als van zelf in drie onderscheidene rubrieken, namelijk éénjarige, die 
liet meerendeel uitmaken, overblijvende en heesterachtige, welker stengels namelijk niet jaarlijks 
afsterven, min of meer houtachtig worden, derhalve blijven voortleven en de plant een heester- 
achtig voorkomen geven. 
Hoe talrijk nu ook het aantal bekende soorten moge zijn, vrij beperkt is echter dat, hetwelk 
zich voor liefhebbersverzamelingen gunstig onderscheidt. 
Ik druk hier op dit laatste woord, want onjuist zou het zijn te veronderstellen dat er maar 
weinig sierlijke soorten onder zijn; integendeel, de meeste zijn fraai, maar ook vele gelijken 
elkander te zeer, dan dat eene verzameling aller botanisch verschillende soorten voor den liefhebber 
veel aantrekkelijkheid zou kunnen bezitten. 
Over 't algemeen leveren de éénjarige soorten de meeste verscheidenheid op, die bij de 
overblijvende veel minder in 't oogloopend is; terwijl de heesterachtige, als ongeschikt voor ons 
klimaat, in potten gekweekt en *s winters in de koude kas bewaard moeten worden, in welken 
toestand ze zich doorgaans alles behalve sierlijk voordoen. 
Deze laatste liggen dus geheel buiten den kring onzer tegenwoordige beschouwingen. 
De fraaiste éénjarige Lupinen bedragen niet meer dan een twaalftal, met eenige variëteiten 
en hybriden, en van deze is de Cruckshank's Lu pi en gewis eene der fraaiste, om niet te 
zeggen de allerfraaiste. 
Deze plant vormt een regtopgaanden, vertakten stengel van 1 tot 1,30 meter hoogte, 
waarom de vingervormige, meest negentallige bladeren op afstanden van 5 — 7 centimeter verspreid 
staan. De stengel is zeer licht, teeder groen, en bovendien nog met een niterst dun, witachtig 
waas overstoven, 't welk bij de minste aanraking loslaat. Hetzelfde is ook het geval met de 
bladstelen, terwijl de blaadjes op de bovenvlakte iets donkerder zijn en de ondervlakte 
insgelijks licht groen is. Hierdoor verkrijgt de plant een uiterst teeder voorkomen, terwijl de 
geheel van elkander vrijstaande bladeren, door hunne hoogst elegante zamenstelling, dit voorkomen 
niet weinig sierlijk maken. 
Wanneer de plant in July de hoogte van tennaastenbij een meter bereikt heeft, worden aan 
den top de bloemknoppen zigtbaar. Daar de groei in dien tijd gewoonlijk zeer opgewekt is, rekt 
die top zich spoedig uit tot een regtopstaanden tros van ongeveer 25 centimeters, terwijl de bloem- 
knoppen daaraan geregeld van onderen af ontluiken, zoodat de bloei der benedenste bloemen 
voorbij is, wanneer de bovenste zich gaan openen. 
Het fraaist doet de plant zich voor wanneer de bloemtros ongeveer tot op de helft met 
geopende bloemen bezet is, wijl men ze dan in de verschillende toestanden van ontwikkeling 
ziet en de veranderlijkheid van kleur, waaraan deze soort mede den naarn Z. mutabilis (de ver- 
anderlijke) te danken heeft, waarover aanstonds nader, dan het meest in ’t oog loopt. 
De bloem dezer Lu pi en is inderdaad zeer fraai. 
De vergroeidbladerige kelk is in de lengte tot bijna aan de basis toe in tweeën gespleten 
