Het geslacht is vrij rijk aan soorten, die grootendeels in Noord- Amerika thuis belmoren, deels 
ook van tropischen oorsprong zijn. Een viertal daarvan kunnen gezegd worden inzonderheid voor 
de tuinen der liefhebbers aanbeveling te verdienen. 
In de allereerste plaats komt daarvan in aanmerking de hier afgebeelde knolvormige A. 
(A. tuberosa ), met welker beschrijving wij ons zoo aanstonds zullen bezig houden; vervolgens de 
zoogenoemde Syrische A. (A. syriaca , ook wel A. Cornuti genoemd), eene fraaije, stevige, circa 
twee meters hooge plant, met groote, maar minder levendig gekleurde bloem schermen, die later 
door groote langwerpige vruchten opgevolgd worden, waarin een aantal platte zaden, welke van 
een zacht, zijdeachtig pluis voorzien zijn. 
Ik vermeld hier terloops inzonderheid deze, wijl mij reeds herhaaldelijk dat pluis getoond 
werd, met de vraag van welke plant het afkomstig wezen kon, daar men het eerst had aanbevolen 
voor de spinnerijen, doch, toen later bleek dat de vezel daartoe te kort is, voor vulling, waartoe 
het inderdaad zeer aanbevelenswaardig schijnt, daar het zacht, veerkrachtig en zuiver is. 
Vervolgens de vuurroode A. ( A . incarnata ), welke ongeveer een meter hoog wordt en 
levendig roode bloemen heeft, die een vanieljegeur verspreiden ; gewis nevens de hier afgebeelde 
een der meest aanbevelenswaardige vaste planten. 
Eindelijk de Curagaosche A. ( A . curassavica), die meestal in potten gekweekt wordt en 
dan overblijft, doch ook als éénjarig gewas voor den open grond wordt aanbevolen. Ook deze, 
die niet veel meer dan 1 / 2 meter hoogte bereikt, heeft helderroodde, zeer fraaije bloemen. 
De Asclepias tuberosa moet reeds zeer vroeg uit Noord- Amerika, waar de plant in ft wild 
groeijende voorkomt, naar Europa overgevoerd zijn, immers door Sydenham Edwaeds vind ik in 
het le deel van het Botanical Register , in welk werk deze plant ojd de 76e plaat afgebeeld is, 
vermeld, dat ze in 1690 in den tuin te Hampton-Court, niet ver van Londen, gekweekt werd, 
terwijl Loudon zegt dat ze in dat jaar ingevoerd -werd. 
Deze plant heeft een knolvormigen wortelstok, waaruit de stengel ter hoogte van 40 a 60 
centimeters opschiet; deze is zachtharig en aan den top vertakt, welke vertakkingen aan eenige 
bloemstelen, die meerendeels uit de oksels der bladeren te voorschijn komen, het aanzijn geven. 
Die vertakkingen, zoo mede de splitsing van deze weder in bloemstelen, zijn meerendeels afhankelijk 
van den weligen groei, zoodat de ééne plant ook veel milder bloeijen zal dan de andere. 
De bladeren zitten meestal twee aan twee tegenover elkander; somtijds echter komen ze bij 
kransen van drie voor; ze zijn langwerpig ovaal en donkergroen. 
Plukt men een blad af, dan verschijnt er uit die wond oogenblikkelijk een droppel wit 
vocht. Het is eene eigenaardige vloeistof, waardoor sommige plantenfamilieft, en daaronder ook 
die der Asclepiadeën, zich van de meeste andere onderscheiden, en ft welk naar de kleur, die 
meestal wit, somwijlen echter ook geel of bruinachtig is, ,/ melksap” genoemd wordt. 
Bij sommige planten bezit dit melksap zeer vergiftige, bij andere geheel on schadelijke, bij 
enkele zelfs voedende eigenschappen, terwijl inzonderheid dat van sommige planten uit een paar 
tropische plantenfamilien voor de industrie hoogst belangrijk is; men denke slechts aan de gom- 
elastiek en de gutta-percha. Het is echter hier de plaats niet om daarover verder uit te weiden 
