242 
De Tecoma ’ s nu, deels in Zuid- en liet warmere gedeelte van Noord- Amerika, deels, hoewel 
minder, ook in Azië, Zuidelijk Afrika en Australië inlieemsch, zijn meest alle klimmende heesters, 
met zeer fraai je, groote bloemen en die, voor zooverre ze voor ons klimaat geschikt zijn, tot de 
prachtigste belmoren, welke in de tuinen ingevoerd werden. 
Op de tweede plaat van dit werk werd eene daarvan, degrootbloemigeT . ( Tecoma grandijlord) 
voorgesteld, zonder eenigen twijfel de prachtigste van dit geslacht. Vergelijkt men die plaat 
met de hiernevensstaande, dan zal het niet missen of die vergelijking moet zeer ten gunste 
van de eerstgenoemde uitvallen, zulks kan echter geen reden zijn om de schoonheidswaarde ook 
van deze niet gaarne te erkennen. 
Op dit o ogenblik (15 Augustus) zijn hier twee heesters van de gewone Trompetbloem 
[1\ radicans ), die eene zeer aanzienlijke oppervlakte van een muur bedekken, met honderden 
bloempluimen getooid, en leveren een inderdaad grootsch gezigt op; terwijl de T. grandiflora zich 
eveneens met een groot aantal veel wijderuiteenstaande pluimen ten bloei gereed maakt. Die 
heesters zijn inderdaad een der grootste sieraden van onzen Akademietuin. 
De T. radicans is afkomstig uit Virginië en werd vandaar reeds sinds lang naar Europa, 
vermoedelijk ’t eerst naar Engeland, overgebragt. 
Terwijl Loudon daarvoor het jaar 1640 vermeldt, blijkt uit de mededeeling van Curtis 
(. Botan . Magaz . XIII tab. 485) dat het onzeker is, wanneer die heester eigenlijk in ons wereld- 
deel ingevoerd werd; zooveel intusschen is zeker, dat hij reeds in 1640 door Parkinson ge- 
kweekt werd. 
’ï Is een sterk vertakte heester, wiens slanke, slappe .stengels eene aanzienlijke hoogte 
kunnen bereiken, en dat wel door zich, met behulp van korte worteltjes, die plaatselijk en wel 
bij bundeltjes op de leden uit die stengels te voorschijn komen, aan boomstammen of, in onze 
tuinen, gewoonlijk aan muren vasthechten. 
Reeds het digte, donkergroene gebladerte, waarmede hij den wand, waartegen hij geplant is 
en waaraan hij zich bevestigt, gedurende den geheelen zomer bekleedt, geven daaraan een frisch 
en vrolijk gezigt, maar eerst wanneer in Augustus de donkerroode bloemen in grooten getale 
ontluiken, doet hij zich in hooge mate sierlijk voor. 
De bladeren zijn gevind en uit een afwisselend aantal bladparen zamengesteld, Twelk in 
één oneven blad op den top uitloopt. In de botanischen kunstspraak noemt men dat „onparig 
gevind,” ter onderscheiding van een ,/parig gevind” blad, waaraan geen afzonderlijk blaadje op den 
top voorkomt. Het eerste kon bij dezen bladvorm als regel, het tweede als uitzondering be- 
schouwd worden, wat trouwens vrij natuurlijk schijnen moet, wanneer men let op de middennerf 
en hoe die zich in een enkelvoudig blad tot in den uitersten min of meer spitsen top 
voortzet. T Kan toch niet moeijelijk zijn om in de middenspil, van een gevind blad, waaraan 
de zij blaadjes bevestigd zijn, de hoofdnerf van een enkelvoudig blad te herkennen. 
Terwijl de meeste klim -heesters zich vlak tegen den wand uitbreiden, is zulks met deze 
niet het geval. Een deel der takken toch, namelijk die, welke bestemd zijn om bloemen voort 
te brengen groeijen in horizontale rigting van de eigenlijke stengels af, terwijl die, welke niet 
