250 
Dit karakter is zonder twijfel zeer standvastig en men zal het in de bloemen eener zelfde 
soort ten allen tijde aantreffen, maar de lezer begrijpt gemakkelijk dat eene dergelijke wijziging 
in de ontwikkeling geen reden wezen kan om, waar het eene op de natuur gegronde classificatie 
betreft, verschillende planten, tusschen welke overigens zooveel verwantschap blijkt te bestaan, 
ver van elkander te verwijderen en er andere tusschen te plaatsen, die geene de minste affiniteit 
hebben met één van beide. En dit is toch werkelijk hier het geval. Eene der klassen van 
het kunstmatige plantenstelsel namelijk is juist gebaseerd op die zamengroeijing der meeldraden, 
en hoe weinig natuurlijk deze classificatie is, blijkt o. a. ook hieruit, dat daarin de meest heterogene 
bestanddeelen vereenigd werden; om er maar een paar te noemen de Malowen (Malva pl. 
62) en de hier afgebeelde Tigridia , tusschen welke toch wel niemand de geringste verwantschap 
zal kunnen herkennen. Daar intusschen ook bij enkele Irideën de meeldraden tot één bundel 
vergroeid zijn, zat er niets anders op, dan ook déze planten in de Klasse der Eénbroede- 
rige op te nemen, zoodat daardoor de Iris en de Crocus tot de derde Klasse belmoren 
en de daaraan verwante Tigridia in de zestiende verdwaald geraakte. 
De Tigridia 's vormen een klein geslacht, daar het uit niet meer dan een drietal soorten 
bestaat, alle van Mexicaanschen oorsprong, en waarvan er slechts twee meer algemeen, hoewel 
verre van zeer algemeen, in de tuinen worden aangetroffen. 
Vroeger werden de hiertoe behoorende soorten gerekend tot een daaraan zeer na verwant 
geslacht, Terraria, te belmoren, gelijk ze dan ook bij velen nog tegenwoordig beter bij dezen 
naam dan bij genen bekend zijn. Dit geslacht, eveneens uit slechts weinige soorten, aan 
de Kaap de Goede Hoop thuis behoorende, zamengesteld, werd aldus door Linnasus genoemd ter 
gedachtenis van Giov. Battist Eerrari, een Jezuit uit Siena, die zich ook als botanist door 
-een paar kruidkundige werken onderscheiden had. 
Het later aangenomene geslacht Tigridia werd door den Eranschen kruidkundige de Jussieu 
alzoo genoemd naar de tijger- of panth er vlekken, waardoor de bloembladeren gekenmerkt zijn; 
en de naam is afgeleid van het Grieksche woord tigris (tijger). 
Het zijn inzonderheid twee soorten van dit geslacht die door hare bloemen uitmunten, maar 
die bloemen zijn dan ook prachtig in de ruimste beteekenis des woords, namelijk de T. Pavonia 
en de T. concliiijlora . 
De eerstgenoemde werd reeds in het jaar 1796, de laatste in 1823 uit Mexico in Europa ingevoerd. 
Ontegenzeggelijk staat, zoowel om de grootte der bloem als om hare kleuren, de T. Pavonia 
bovenaan; daar echter deze veel meer bekend is dan de zeldzamere T. conchiijlora , meende ik, 
waar ik de keuze tusschen deze beide had, ofschoon de kleur van de bloem der eerste voor 
eene afbeelding veel meer geschikt is, waartoe goudgeel zich minder leent, toch best te doen 
met de minst bekende te doen afbeelden. 
Onverschillig of men deze bloemen van verre of nabij ziet, altijd maken ze een grootschen 
indruk ; ze dwingen bewondering af, eene bewondering die niemand ze weigeren zal of kan. 
De T. conchiijlora is, even als de T. Pavonia (deze laatste bij velen bekend onder den naam 
Penaria Tigridia , onder welken ze door Sims in het 15 e deel van Curtis's Botanical Magazine 
