254 
— Hoe zegt ge daar? Dahlia; is dat eene Dahlia? 
— ’t Is niet alleen eene Dahlia, maar ’t is eigenlijk de Dahlia; ’t is de oorspronkelijke, 
de typische soort, waarvan al die fraaije gevuld bloemige, die men tegenwoordig kent, afkomstig zijn. 
— Ha zoo . . oo. — 
— Wat is ’t; gelooft gij mij welligt niet? 
— ■ O, ja; maar dan staat ze in schoonheid toch verre bij die van tateren tijd, die dub- 
bele , achter . — 
Nu gaan we even door, Lezer. Deze is op verre na zoo fraai niet, heet het, als de dub- 
belde. De dubbelde kijkt men niet meer aan; bijgevolg verdient deze niet dat men er de minste 
notitie van neemt. 
En toch is ze fraai en vindt men ze fraai, uitstekend fraai zelfs, zoo lang men 
slechts niet weet dat ze eene Dahlia is. 
— Eene uitmuntende plant voor den tuin; bijna zonder wedergade om er een perk mee 
te beplanten. 
— Zou ik zóó’n Dahlia in mijn tuin zetten?! Men zou vragen of ik . , . . 
Enfin, de rest moge zijn zoo het wil. 
Als plant mooi, prachtig zelfs, als Dahlia leelijk, ■ — 
— Maar dat is onzin; wat "de natuur waarlijk schoons oplevert, dat is schoon en blijft 
schoon, onverschillig of 't ook in sommige opzigten door iets anders daarin overtroffen wordt. 
Daar is, zou ik meenen, niets op af te dingen. 
Ik deed de bloemen dezer plant afbeelden, ik kon ’t niet laten; onze teekenaar gaf ze zeer 
getrouw terug en de lezer oordeele of die plant sierlijk is of niet. Daarop alleen komt het 
toch aan. — 
Ik ga nu kortelijk eenige bijzonderheden mededeelen, die op het geslacht en de daartoe 
behoorende soorten betrekking hebben. 
De Dahlia, die oorspronkelijk in Mexico thuis behoort, moet daar reeds sedert zeer langen 
tijd bekend geweest zijn, aangezien er reeds vóór meer dan twee eeuwen door de bewoners van 
Spaansche afkomst onderscheidene vormen van gekweekt werden. Het mag ons daarom eenigzins 
verwonderen, dat ze zoolang vreemd bleef in Europa, daar ze niet voor ’t jaar 1780 in ons 
werelddeel bekend schijnt geweest te zijn, toen ze in den botanischen tuin te Madrid, die 
zich door zijn rijkdom aan planten uit Mexico en Columbia kenmerkte, gekweekt werd. 
Wetenschappelijk werd deze plant ’t eerste in 1791 beschreven door den monnik Cavanilles, 
later (in ’t begin dezer eeuw) Directeur van genoemden tuin, en wel onder den naam van 
Dahlia joinnata , naar den Zweedschen kruidkundige Andreas Dahl, die in 1789 te Abö overleed. 
Later, in 1800, veranderde de Berlijnsche hoogleeraar Willdenow dien geslachtsnaam in 
Georgina, naar den Bussischen botanischen reiziger Joh. Gottlieb Georgi, niet, gelijk men 
lang in Engeland geloofde, naar Koning Georg III, en vereenigde kort daarna deze oorspron- 
kelijke soort van Cavakilles met eene tweede, als D. rosea door hem beschreven, onder den 
naam Georgina variabilis, hiermede op de veranderlijkheid der bloemen doelende. Met deze 
