255 
laatste beschouwing vereenigde zich daarna ook Desfootaines, die echter van gevoelen was — 
en gewis teregt - — dat de naam Dahlia, krachtens het prioriteitsregt, moest behouden worden, 
zoodat hij deze laatstgenoemde soort Dahlia variahilis noemde. 
Deze benaming bleef sedert behouden; wél hielden sommigen, inzonderheid in Duitschland, 
nog een tijd lang den naam Georgina vast, maar de billijkheid vorderde te zeer dat men in dit op- 
zigt hem volgde, die de plant het eerste beschreef. Sommigen, o. a. Prof. K. Koch, willen verder 
gaan, den geheelen oorspronkelijken naam van den Spaanschen botanist behouden, en de plant 
derhalve, even als hij, D. pinnat a noemen. Ik laat daar, in hoeverre dit juist is; men schijnt 
echter algemeen niet tot deze meening over te hellen, waarom ik dan ook de meest gebruikelijke 
hier bezigde. 
’t Ontbreekt buitendien deze plant niet aan namen. Die er Stetjdei/s Nomenclator botanicus 
op naslaan, zullen zien dat hij niet minder dan elf synoniemen opgeeft, dat is dus, — den 
aangenomen naam er bij begrepen — een rond dozijn. — 
Hoeveel sensatie de verschijning der eerste Dahlia’ s, inzonderheid die met gevulde bloemen, 
algemeen in Europa, en niet het minst ook in ons land - maakten, is velen door eigen herinnering 
beter bekend dan mij. Geene plant werd gewis door allen, zoowel liefhebbers als kweekers, 
beter op hare waarde geschat als deze, maar ook gene werd onbillijker veronachtzaamd, dan 
met die prachtig bloeijende gewassen tegenwoordig ’t geval is. 
De Dahlia’s zijn inderdaad een ware triomf der kweekers, die de schoonheid der bloemen, 
•hare zuiverheid van voim, hare kleurverscheidenheid, hare grootte, ja zelfs de groeiwijze der 
planten zoodanig naar de wenschen der liefhebbers hebben weten te wijzigen, dat zelfs de 
moeijelijkst te voldoene eisch hier bevrediging vindt. Zoo er nog iets aan die bloemen 
ontbreekt, dan is het de reuk. Deze eigenschap aan de planten te geven of te wijzigen ligt 
echter buiten het bereik der kunst; het gemis van reuk kan deze planten evenwel onmogelijk 
ten nadeele aangerekend worden. 
Ik lieb reeds vroeger (bladz. 46 en 47) over het zamenstel dezer, op ééne afzonderlijke 
bloem gelijkende, maar eigenlijk uit een groot aantal bloemen van tweeërlei vorm bestaande bloei- 
wijzen gesproken, zoodat ik hier thans te herinneren heb, dat, wat men bij de Dahlia ééne 
gevulde of diibbelde bloem noemt, eene vereeniging van een groot aantal bloempjes is, doch 
waarvan al de buisvormige bloempjes, die in ’t midden staan en geel waren, in lintbloempjes, 
die oorspronkelijk slechts één krans om de andere heen vormden, veranderd zijn, en dat wel niet 
alleen van verschillende kleuren (het blaauw alleen uitgezonderd), maar ook van gewijzigden 
vorm. Immers, zijn ze oorspronkelijk vlak uitgebreid; men heeft het door voortgezette kuituur 
zóóver weten te brengen, dat ze trechtervormig gevouwen zijn, waardoor het geheel, dank zij 
inzonderheid eene onberispelijk regelmatige rangschikking, een bij uitnemendheid sierlijk voor 
komen verkrijgt. 
Ik zal hier geene poging doen om de schoonheid der Dahlia -bloemen te beschrijven, die 
we in het legio hybriden bewonderen, maar hier alleen nog bijvoegen, dat men er niet alleen in 
slaagde om een ras te verkrijgen, als Lil 1 i put-Dahlia^s bekend, met bloemen die nietgrooter 
