260 
Het geslacht Lathyrus bevat o. a. ook nog een paar soorten,, die noch om de bloemen,, 
noch om de sierlijkheid der planten vermelding verdienen, maar waarvan ik hier toch kortelijk 
gewagen wil, daar ze zich door eene zeer eigenaardige gedaanteverwisseling onderscheiden. 
Beide worden ook, hoewel spaarzaam, bij ons te lande in ’t wild aangetroffen. De ééno 
daarvan, de Nissolsche L. (.£. Nissolia ), wordt op enkele plaatsen in de provincie Zeeland 
gevonden. Deze plant heeft eigenlijk geene bladeren, daar het geheele blad in eene onver- 
deelde rank is overgegaan. Dit neemt evenwel niet weg, dat de plant er volstrekt niet vreemd 
nitziet, en men dat gemis van bladeren niet bemerkt als men er niet mede bekend is. 
Aan den voet van elke rank toch bevinden zich, even als dat bij de bladeren van alle 
Lathyrussen ’t geval is, twee steun bhiadj es. Bij de meeste soorten nu zijn die wel duidelijk 
herkenbaar, maar toch niet groot (bij de breedbladige L. loopen ze van onderen in twee 
smalle slippen uit); bij de Nissolsche daarentegen zijn ze in evenredigheid zeer groot, en doen 
ze zich als werkelijke blaadjes voor, zoodat ze daar letterlijk de eigenlijke bladeren vervangen. 
De andere welke ik bedoelde heet de akker L. (L t Aphaca ). Ook deze mist de eigenlijk 
gezegde bladeren; dat is echter een gewas dat niet veel meer dan een voet hoogte bereikt en 
hier zijn dus geen ranken noodig, ook zijn ze niet aanwezig; de steunblaadjes die we daareven 
zoo sterk ontwikkeld zagen zijn hier maar zóó klein, dat men moeite heeft om ze met het bloote 
oog te onderscheiden. Maar hier speelt de bladsteel voor meester. Deze heeft zich zoodanig 
in de breedte ontwikkeld, dat men zweren zou eene goed bebladerde plant vóór zich te hebben, 
maar met enkelvoudige in plaats van met zame n gestel d e n. 1. gevinde bladeren, zooab 
bij de andere soorten van dat geslacht. 
Die aan de waarheid hiervan mogt twijfelen, en werkelijk die verbreede bladstelen voor 
bladeren aanzien, lette slechts op de nerven die dat quasi-blad doorloopen. Hij zal dan, het 
tegen 't licht houdende, zien, dat een vijftal fijne nerven zich van de basis evenwijdig met elkaar 
uitstrekken en aan beide uiteinden ineenvloeijen. Ziet hij echter een wezenlijk blad van welke 
soort van dit geslacht ook, dan zal hij steeds opmerken dat de hoofdnerven zich in een aantal 
zijaders splitsen, zoodat het hem in ’t oog loopen moet dat de nervatie zich hier in zeer ver- 
schillende toestanden voordoet. 
Genoeg hiervoor echter voor den belangstellenden lezer. Kan men het doel der gedaante- 
verwisseling der bladeren of van gedeelten daarvan voor 't leven der plant dikwerf gissen, wijl 
dit zich duidelijk aan onze waarneming openbaart, dat van de laatstgenoemde metamorphose ligt 
echter in het duister, en levert ons alleen het bewijs dat er in de plant eigenschappen schuilen, 
waarvan wij zelfs nog niet ’t minste besef hebben. 
