kruidkundigen moet hij wild groeijend in de bergstreken gevonden worden, wat echter nog 
twijfelachtig is t). Hij bloeit in April, maar zijne vruchten komen bijna nooit tot rijpheid, en 
’t is alleen in het herbarium van den kruidkundige Adatzi Tsiozin, te Jedo, dat ik rijpe 
vruchten vond. Als sierplant maakt ze in Japan, waar men geene nachtvorsten te vreezen heeft, 
nog meer effect dan bij ons. Vooral de lange sierlijke takken der dubbelbloemige variëteit zijn 
er letterlijk met bloemen bedekt. Men onderscheidt er inzonderheid drie variëteiten, die, door- 
elkander geplant, in alle tuinen kleine boschjes vormen, of tot heggen of omplantingen voor ter- 
rassen dienen. De eerste heeft groote enkelde bloemen, die der tweede zijn dubbeld, terwijl 
die der derde, -welker bladeren zilverwit gevlekt zijn, mede enkeld, doch kleiner zijn. De 
bloemen werden eertijds in de geneeskunde aangewend. Van het merg der takken maakt men 
kunstbloemen, vogels of andere kleine voorwerpen, waarmede men zich in gezelschap vermaakt, 
door ze in kopjes met Sake (rijstebier) of thee te laten ronddrijven. §) 
Gedurende langen tijd kende men in Europa geene andere dan de dubbeldbloemige variëteit, 
welke op de nevenstaande plaat afgebeeld, en zonder den minsten twijfel de schoonste is. Deze 
werd reeds in ’t jaar 1700 in Europa ingevoerd, en behoort tot die fraaije heesters, welke 
algemeen verbreid en op hunne regte waarde geschat werden; tevens tot die, waarvan het niet 
gewaagd is te veronderstellen, dat ze niet ligt uit de tuinen verloren zullen geraken ; de gewone 
enkeldbloemige daarentegen, die men slechts weinig in de tuinen aantreft, werd veel later, namelijk 
in het begin dezer eeuw ingevoerd. 
Nog maar weinige jaren is het geleden, dat wij ook die met zilverbonte bladeren voor ’t 
eerst levend leerden kennen, welke kort na haar invoer in Europa bloeide, en toen bleek — 
wat trouwens Von Siebold reeds gezegd had — mede eene enkeldbloemige te zijn. 
Het moge zonderling schijnen, maar ’t is daarom toch niet minder waar, dat, niettegen- 
staande de berigten van dezen, in een werk dat niet tot de zeldzame boeken behoort, en ondanks 
de beschrijving der enkelde bloemen door De Candolle, die er bij voegt, dat de in de tuinen 
voorkomende heesters doorgaans dubbelde bloemen hebben, en wiens beschrijving dan ook op 
gedroogde oorspronkelijke exemplaren berust, terwijl hij zegt alleen de dubbelde levend gezien te 
hebben, men toch veelal de dubbelde als de eigenlijke Kerria japotiica beschouv de, en veronder- 
stelde, dat deze heester nimmer enkelde bloemen had. Toen nu de bontbladerige bleek eene 
enkelde te zijn, trok men daaruit het zonderlinge gevolg, dat het bont worden der bladeren 
zoodanig op de bloemen influenceerde, dat deze zich, ten gevolge daarvan, bij uitzondering normaal 
ontwikkelden. Dat moest zeker hen, die sedert jaar en dag de groene enkeldbloemige zagen 
bloeijen, al zeer vreemd in de ooren klinken. 
’t Is waar, deze is niet zoo fraai als de andere, en komt als sierheester daarom minder in 
f) Waarom dat twijfelachtig is, voegt de Schr. er niet bij ; en toch spreekt hij ’t niet tegen dat de plant van 
Japanschen oorsprong is. Nu moge de dubbeldbloemige door kuituur ontstaan zijn, de enkelde zal toch zeker wel ergens 
wild groeijen, zoodat er, m. i. geen grond bestaat, om niet in dit opzigt op de mededeelingen der Japansche kruid- 
kundigen te vertrouwen. 
§) Von SiebotjD en Zuccarini,' Flora Japonica I, bladz. 1S4. 
