266 
alleen daar waar de menscli niet onophoudelijk in de weer is om die wilde planten uitteroeijen 
of af te maaijen. 
Het geslacht der Partyken levert o. a. een paar soorten op, die allezins aan de lief- 
hebbers verdienen bekend te zijn en gewis had ik er eene van voor dit album doen teekenen, 
ware het niet dat de teekenaar juist tijdens den bloei dezer planten teveel met werk overladen 
geweest was. Daarom wil ik ze hier thans vermelden. 
•O 
De gewone P. bereikt eene hoogte van 80 centim. tot 1 , / 2 meter en meer, al naar 
standplaats en bodem den groei bevorderen. De bladeren, welke in vorm met die van den gewonen 
Wilg overeenkomen, zijn ongesteeld, en zitten meestal twee aan twee tegenover elkander. Lang- 
zamerhand nemen ze echter in grootte af en gaan eindelijk in schutblaadjes over, terwijl de 
stengel aan zijn top in eene bloem— aar, ter lengte van p. in. 40 centim., uitloopt. In het oksel 
der onderste schutblaadjes zitten digte bundeltjes van acht tot tien fraaije paarse bloemen, welk 
aantal naar boven toe afneemt en eindelijk tot één teruggebragt wordt. 
Deze plant, die het amphibisch karakter bezit van zoowel op liet drooge als aan het water 
te groeijen, kan als eene zeer sierlijke vaste plant aangemerkt worden, welke bovendien de ver- 
dienste heeft, van gedurende het grootst gedeelte van den zomer te bloeijen, ofschoon ze zich 
in Julij en Augustus het sierlijkst voordoet. 
Van deze soort komt ook eene verscheidenheid bij de kweekers van vaste planten voor, 
onder den naam van L. Salicaria superbimi. De bloemaren van deze zijn breeder en langer en 
de bloemen donker purper. 
Eene andere zeer fraaije soort is de Noord- Amerikaansche L. virgatum , in 1776 
in Europa ingevoerd. Deze plant blijft iets lager; de bladeren zijn smaller en het geheel 
heeft daardoor een losser en luchtiger voorkomen. Overigens komt hare groeiwijze met die 
der gewone P. overeen. De bloemen zijn donker rosé en ook deze bloeit gedurende de 
zomermaanden „ 
Terwijl de gewone P. eene uitnemend geschikte plant is voor waterkanten, b. v. aan vijvers, 
aan de randen van kleine eilandjes, enz., is de laatstgenoemde beter als alleenstaande plant in een 
met verschillende vaste planten bezet bloemperk aan te wenden; waartoe zich echter ook de 
andere leent. Geen van beide vereischen de minste zorg. Vaste planten, en daarbij volkomen 
tegen de winterkoude bestand zijnde, heeft men er niets aan te doen, ze meestal zelfs niet 
aan te binden, daar de stengels stijf genoeg zijn om regtop te blijven staan. Men vermenig- 
vuldigt ze gemakkelijk door scheuring of desverkiezende ook door zaden. 
W enden we ons thans tot het geslacht waarvan de hier afgebeelde, althans onder die welke 
voor den vrijen grond geschikt zijn, een der fraaiste representanten is. 
Meerdere soorten van dit inderdaad zeer lieve plantengeslacht worden als geschikt voor de 
tuinen aanbevolen ; waarvan echter enkele min of meer heesterachtig zijn, en daarom hier te lande 
gewoonlijk als koudekasgewassen gekweekt worden; dit is b. v. het geval met Cuphea platy- 
centra en 6'. strigulosa. Elders, in Er ankrijk b. v., plaatst men jonge, daartoe vooraf gekweekte 
plantjes in het voorjaar in den vrijen grond, waarna ze zich bossig ontwikkelen, en hun zeer 
