267 
lieve en helder gekleurde bloemen in grooten overvloed voortbrengen. Deze wijze van kweeken 
verdient welligt ook bij ons navolging. 
Beide zijn van Mexicaanschen oorsprong. De eerstgenoemde, eene tweejarige overblijvende 
of half heesterachtige plant, al naar de wijze waarop men haar kweekt, ontwikkelt zich struik- 
achtig tot p. m. 60 centim. hoogte. De bloemen zijn vermiljoenrood met een zwarten zoom, 
die van boven sierlijk wit gerand is. 
Reeds in potten gekweekt doet deze plant zich, wanneer zij bloeit, zeer sierlijk voor; die 
bloei is echter veel rijker in den vrijen grond. Neemt men daarvan dan in T begin van Sep- 
tember stekken, zoo is men vóór den winter nog in 't bezit van jonge planten, die men vorstvrij 
en op eene lichte plaats moet bewaren, om ze in het daaraanvolgende voorjaar uit te planten. Ook 
zou men in October eenige planten kunnen opnemen, in potten zetten en die bewaren om er in 
Mei stekken van te steken. De eerste handelwijze is echter de verkieselijkste. De tweede is 
doelmatiger voor hen die over weinig plaatsiuimte in bak of kas te beschikken hebben. 
De tweede daareven genoemde, Cuphea strigulosa *), door Lindley (7. jmbijlora genoemd, 
is een allerliefst heesterachtig plantje, met zeer vertakten stengel, hetwelk zich door zijn milden 
en aanhoudenden bloei onderscheidt. 
Deze soort bereikt mede niet meer dan 50 centim. hoogte, en de takjes zijn naauwelijks 
ontwikkeld, of ze vangen aan bloemen voort te brengen, die inzonderheid door de levendige kleur 
van den kelk uiterst lief te noemen zijn. Deze is helder vermiljoenrood, alleen naar boven in 
groenachtig geel overgaande. 
De bloemkroon speelt bij deze soort (ook bij andere welke ik hier niet vermeld) eene zeer 
ondergeschikte rol, daar zij gereduceerd is tot twee kleine zeer donker fluweelachtige blaadjes, 
die op den kelkrand ingeplant en naar boven gerigt zijn, even als een paar kleine ooren; juist 
die twee kleine bloëmblaadjes geven daardoor, zelfs op eenigen afstand gezien, aan deze bloemen 
een alleraardigst voorkomen. 
Ofschoon, gelijk ik reeds opmerkte, gewoonlijk als koudekasplant gekweekt, kan ook deze 
voor den open grond dienen, waarbij men eveneens op de daareven vei melde wijze kan te werk gaan. 
Onder de zaadplanten, de éénjarige, van dit geslacht komen vooral in aanmerking: de 
kleverigste C . (C, viscosissinia), de lancetbladige C. (C. lanceolato), de Sil ene-ach tige C. 
{ C '. silenoules) en de hier afgebeelde C. Zimapani . 
Thans een enkel w r oord over de zamenstelling der bloem van deze planten. 
De kelk, die bij sommige soorten de bloem beheerscht, is buisvormig en onregelmatig van 
vorm, wijl de buis van onderen in eene bultige spoor uitloopt. De bloemkroon, die bij 
enkele soorten geheel ontbreekt, bij de C. strigulosa uit slechts twee blaadjes bestaat, is toch 
*) Deze plant treft men hier en daar aan onder den naam Garcloquia bicólor. Hoe ze aan dien naam kwam 
is moeijelijk te begrijpen ; herinner ik mij wèl dan werd ze vroeger als zoodanig uit België overgezonden, ’fc Vreemde 
van de zaak is dat niet alleen deze plant in de verte niet tot Gardoquia behoort, maar er ten overvloede geene soort 
van dat geslacht van dien naam bestaat. 
