270 
Ziellier wat omtrent de geschiedenis dezer plant bekend is, en ’twelk ik ontleen aan de 
mededeelingen van Prof. Ch. Lemaire, toen zij ’t eerst in den handel aangeboden werd. *) 
Deze plant werd gewonnen uit de zaden een er vrucht, die ’t gevolg was eener kunstmatige 
bevruchting, door de H.H. Avoux & Crozy, bloemisten te Lyon. Het is niet moeijelijk om, de 
bloemen dezer plant met die van andere bekende soorten vergelijkende, tot een besluit te komen, 
welke de soorten zijn die hiertoe gediend hebben; reeds de bladvorm brengt ons daartoe eenigzins 
op den wég u aangezien deze aan een overgangsvorm denken doet van de oude P. coendea tot 
de 7. alata ol P. edulis ; terwijl inzonderheid de bloemen aan eene der beide laatstgenoemde 
soorten herinneren. 
Moeijelijk intusschen zou ’t zijn te bepalen welke dezer drie algemeen bekende en verspreide 
sooiten voor cie moeder gehouden moet worden ; als de plant namelijk welke de voortbrengster 
der vrucht was, uit welker zaden deze prachtige hybride voortkwam, daar deze door ’t ééne 
karakter evenzeer op de eene als door een ander op eene der andere gelijkt. 
De lezer zal zich welligt kunnen herinner en dat de gewone, de blaauwe Passiebloem zeer 
diep ingesnedene vijfdeelige bladeren heeft; de bladeren der gevleugelde P. (7 J . alata) zijn onver- 
deeld, die der eetbare P. (P . edulis) echter drielobbig, even als die der hier besprokene hybride; die 
der laatste echter zijn dunner, teeder en bleekgroen, die der blaauwe steviger en donkergroen. 
Y\ at nu den vorm der bladeren betreft, daarin wijkt deze dus van de blaauwe af en helt ze naar de 
beide andere over, maar zoowel kleur als stevigheid der bladeren, en inzonderheid de daadzaak dat onze 
plant, zal ze zich goed ontwikkelen en rijk bloeijen, onder dezelfde omstandigheden moet gekweekt 
worden als de blaauwe, pleit er zeer voor dat deze bij haar ontstaan de hoofdrol vervulde. 
We laten deze kwestie, die voor ons thans alleen in zooverre eenig belang heeft, als ze 
ons het overigens vreemde verschijnsel opheldert dat eene Passiebloem, die, wat hare groote 
bloemen betreft, zooveel gelijkenis heeft op soorten die alleen bij eene lioogen temperatuur goed 
groeijen, met zoo weinig warmte tevreden is, thans verder rusten om ons even met de eigenaardige 
zamenstelling dezer bloem bezig te houden. 
Over de etymologie van het woord Passijiora behoeft weinig gezegd te worden; woor- 
delijk vertaald luidt het Lij de lisbloem, welke naam alleen daarop berust, dat men oudstijds 
in de verschillende bloemdeelen zinnebeelden meende te zien van personen en voorwerpen tot 
de gewijde geschiedenis behoorende. Niettegenstaande men wel eens pogingen deed om mij dit 
duidelijk te maken, kan ik echter van die gelijkenis met geene mogelijkheid iets bespeuren. 
Over ’t algemeen komen alle Passiebloemen, hoeveel verschil er ook in de grootte en 
in de kleur der bloemdeelen moge zijn, wat de zamenstelling der bloemen betreft, vrij wel met 
elkander overeen. Wat dus van deze hybride gezegd wordt, geldt, kleur en grootte natuurlijk 
uitgezonderd, ook voor de andere. 
Het allereerste wat men, deze bloem ziende, doen wil, is zijne opgetogenheid te uiten over 
het prachtige geheel. Dit houden we dus voor afgedaan, en keeren haar thans om, teneinde 
de buitenste deelen ervan te leeren kennen. 
*' lllustration horticole Y, (1858) pl. 175. 
