271 
We zien daar drie betrekkelijk kleine, min of meer hartvomige, groene blaadjes, die men 
gewoonlijk met den naam omwindselblaadjes bestempelt. 
Daarop volgen vijf grootere groene slippen, die van onderen tot een korte, half bolvormige 
buis zijn zamengegroeid. Deze zou men voor kelkblaadjes houden en inderdaad zou ik er ook 
niet ’t minste bezwaar in zien ze hier dien naam te geven, ware het niet dat de wetenschap 
eene andere uitspraak deed. 
De kruidkundigen beschouwen namelijk deze vijf van buiten groene, aan de binnenzijde 
wit met rosé doorwaterde, benevens de daaropvolgende en daarmede afwisselende vijf iets grootere 
blaadjes, die aan de binnenzijde sierlijk rood en van achteren roodachtig zijn : deze tien blaadjes 
dus — een getal dat niet bij alle Passiebloemen even standvastig is — als een bloemdek, 't 
welk uit twee serieën bestaat. Met dat al verschillen hier de buitenste nog al wat van de 
binnenste, ook hierdoor dat de eerste nabij den top, op den rug, een eigenaardig, krom naar boven 
gebogen draadachtig verlengsel bezitten, op eene kleinen hoorn gelijkende, welke uitstekende 
punt de binnenste missen. 
Hierop volgt eene krans van draadvormige ligchamen, die in regelmatige orde geplaatst, vrij 
lang en zeer fraai gekleurd zijn. Juist deze organen zijn het die aan de fraaiste P assi eb 1 o em en 
haar grootste sieraad geven, maar ook deze zelfde draden zijn het, waarvan men de beteekenis 
tot hiertoe te vergeefs zocht. We kunnen ze dus niet anders dan als uitgroeisels van den 
schijf of van den bloembodem, waarop de bloemdeelen ingeplant zijn, beschouwen. 
Achtereenvolgend treffen we nog twee om elkaar sluitende kransen van draadvoimige organen 
aan, die echter veel korter zijn, en waarvan de binnenste krans uit de korste bestaat. Het 
doel dezer bloemdeelen — want doelloos zijn ze daar zeker niet - — is echter niet bekend. 
In ’t midden der bloem verheft zich een zeer eigenaardig en zamengesteld orgaan. Ik heb 
Dij eene vroegere gelegenheid wel eens gezegd dat de bloembodem eigenlijk niets anders is dan 
een ineengedrongen en daardoor verbreed stengeldeel, uit even zoovele leden bestaande als er 
kransen of serieën zijn, die de bloem zamen stellen. Die leden zijn dan onontwikkeld, zoodat 
de geledingen, de aanhechtingsplaatsen van die kransen, onzigtbaar zijn. 
Bij deze bloemen echter maakt één dezer leden daarop eene uitzondering, namelijk dat, ’t 
welk zich tusschen de bloembladeren en de meeldraden bevindt, ten gevolge waarvan deze laatste 
veel hooger komen te staan dan de eerste. 
Let men nu hierop, dan wordt datgene wat we hier zien van zelf duidelijker, want we 
hebben slechts dat steeltje of zuiltje weg te denken, en zoowel de meeldraden als de stampers 
komen op hunne gewone plaats. 
De meeldraden, vijf in getal, bestaan uit niet zeer lange, platte helmdraadjes, die groen zijn 
en een aantal bruine stippels vertoonen, terwijl de beweegbare helmknopjes, die op het midden 
hunner rugvlakte daaraan bevestigd zijn, ongeveer even lang zijn. Deze springen aan de onderzijde 
open en zijn tegen ’t midden van den dag met geel stuifmeel bedekt. 
Midden in die helmdraadjes bespeurt men een groen, langwerpig rond ligchaam. Het is 
het vruchtbeginsel, waarop zich drie stijlen bevinden, ieder aan den top in een zeer gezwollen 
