274 
Dit geslacht vergoedt echter door soortental, wat de familie aan geslachten mist, want ^t is 
daaraan buitengewoon rijk. 
Alle "Viooltjes, zijn lage, kruidachtige, deels éénjarige, deels overblijvende planten, die in 
het gematigde gedeelte van het Noordelijke Halfrond zeer menigvuldig voorkomen; in warmer 
landen en inzonderheid tusschen den keerkringen echter zeldzaam zijn. 
Niet minder dan een tiental soorten van dit geslacht belmoren in onze flora, en worden 
hier en daar, n t zij op moerassigen hei- en veengrond, 't zij op digt beschaduwde plaatsen of op 
zandgronden aangetroffén. 
Ook het driekleurige A i ooitje behoort daartoe. Hij, die in den voorzomer onze 
duinen doorkruist, zal zich menigmaal tot stilstaan genoopt gevoelen, bij het zien der hier en 
daar verspreide en op sommige plekken zeer menigvuldig voorkomende Viooltjes, die hem 
met hare lieve bloempjes als 't ware toelagchen. Hij zal er enkele afplukken, of zelfs zulk een 
plantje willen meenomen, ten einde te trachten dat thuis op te kweeken, waar dan echter niet 
veel kans op bestaat. 
Dit plantje is met het volste regt een juweel onzer duinen te noemen, en, zelfs al had 
het nimmer aanleiding gegeven tot het ontstaan van eene enkele variëteit, toch zou ’t niet 
missen ook hetzelfde voor de tuinen te zijn, ondanks een zoo groot aantal gevaarlijke mede- 
dingsters als daar veelal vereenigd zijn. 
De meesten kennen echter dat plantje in haren natuurstaat niet. De tallooze variëteiten 
of liever hybriden die er, ’t, zij toevallig door de kuituur, ’t zij door kunstmatige bevruchting, uit 
ontstonden, zijn zoo prachtig, de bloemen zijn zoo groot en leveren zooveel kleurversch ei denheid 
op, dat het gewone A^i o oli j e er te veel bij wegvalt, zoodat men het slechts toevallig hier 
en daar op de oorspronkelijke groeiplaatsen vinden zal. 
Zien we nu even, hoe de verschillende deelen van dat plantje gevormd zijn. 
Het driekleurige Viooltje is twee of driejarig; somtijds echter doet het zich ook als 
een eenjarig gewas voor, wat veel van de groeiplaats afhankelijk is. De stengel splitst zich reeds 
aan den voet in eenige takken, die zich weldra op den grond nederl eggen, terwijl alleen het 
topgedeelte naar boven gerigt is. Hij wordt ongeveer 15 h 20 centim. lang, is scherpkantig 
en geheel met digt bij elkander geplaatste, afwisselende bladeren bezet. 
Deze zijn nu eens ovaal, dan meer lancetvormig, en vertoonen geene andere dan zeer 
ondiepe insnijdingen aan den rand, waardoor ze zaagtandig of somtijds gekarteld zijn. 
Hij, die althans niet een weinigje met de kruidkunde vertrouwd is, zal, deze beschrijving 
czende en haar met de natuur vergelijkende, welligt niet weten hoe hij ’t heeft. Die bladeren, 
zal hij zeggen, zien er heel anders uit, en zijn aan den voet zelfs in lange slippen verdeeld. 
Die echter weet, dat men bij zeer vele planten aan den voet der bladeren nog een paar, 
gewoonlijk zeer kleine en dus maar weinig in ’t oogloopende, blaadjes aantreft, welke men 
// steun blaadjes noemt, zal spoedig begrijpen waarmede hij in dit geval te doen heeft. 
In den regel zijn die steunblaadjes, in verhouding tot het blad zelf, maar zeer klein; hier 
cchtei v ijken ze van dien regel af, en zijn ze niet alleen zeer groot, maar inzonderheid aan hun 
