276 
vindt men tegelijk liet ronde vruchtbeginsel, met een krommen stijl en den, boven de meel- 
draadjes uitstekenden, zeer dikken knopvormigen stempel. 
Het rijpe vruchtje vormt een éénhokkig, met drie klepjes openspringend zaaddoosje, waar- 
binnen een aantal bruine zandkorreltjes tegen den wand bevestigd zijn. 
Wat vorm en rankschikking der bloemdeelen betreft, komen de bloemen van *t gewone 
duin -Viooltje zeer juist met de in de tuinen gekweekte grootbloemige variëteit overeen ; 
’t verschil ligt alleen in de grootte. — 
Men koesterde wel eens twijfel omtrent den oorsprong dezer laatste, en kwam tot de 
veronderstelling, als zouden ze niet van ons driekleurigViooltje, maar van het Siberische V. 
( Viola altaïca) afstammen, welke soort wel is waar genoegzaam zuiver gele bloemen heeft, maar 
waarvan toch ook eene purperachtige variëteit bestaat, vooral omdat die ook vrij groote 
bloemen heeft. 
Zeer wel mogelijk is het, dat deze er niet vreemd aan is, dat men ze met elkander ge- 
kruisd en daardoor dat krachtige ras verkregen heeft, hetwelk wij thans bezitten. Dat echter 
het driekleurige Viooltje als de directe oorsprong ervan beschouwd moet worden, laat 
m. i. geen twijfel over. — 
Men behandelt deze Viooltjes *t best als zaadplanten; maar ’t is niet geheel onverschillig 
wanneer men ze zaait. 
Doet men dat in April of Mei, dan verkrijgt men een geregelden bloei, maar de plantjes 
worden dan als 't ware door de warmte verrast; ze groeijen te slank op en brengen kleinere 
bloemen voort. 
Beter is het daarom ze in September te zaaijen; men kan de jonge plantjes dan nog vóór 
den winter, of anders zeer vroeg in 't voorjaar, uitplanten. Deze worden dan sterk, stoelen goed 
uit, bloeijen dientengevolge rijker, terwijl de bloemen grooter zijn. 
Ze blijven gewoonlijk ook het tweede jaar nog leven en bloeijen ook dan weder; hoe ouder 
echter de planten worden, des te kleiner bloemen brengen ze voort; men zal derhalve wel 
doen met ze ieder jaar op nieuw te zaaijen. 
Bij voorkeur verzamelt men zaden van die planten, welke zich door de grootste bloemen 
en de meeste kleurverscheidenheid kenmerken. 
Ze groeijen bijna in eiken grond; men plante of zaaije ze echter op eene zooveel mogelijk 
opene standplaats, daar ze anders slank en slap worden en veel minder fraai bloeijen. Staan 
ze daarentegen op eene zonnige plek, dan blijven ze lager en steviger en bloeijen ze 't fraaist. 
