286 
Immers de eigenlijke bloeitijd is voorbij. Zoo kwistig als Flora hare gaven voor ons ten 
toon spreidt in de drie zomermaanden, zoo karig wordt ze in dezen tijd. Maar toch ontneemt 
ze ons hare gaven niet plotseling, en zijn er enkele planten die, terwijl de andere haar toppunt 
van schoonheid bereikt hadden, in stilte en schier onopgemerkt hare krachten verzamelden, ten 
einde haar schoon eerst dan te ontplooijen, als vele, door inspanning uitgeput, reeds blijk geven 
van naar rust te verlangen, en de meeste, welker bloemen reeds lang verwelkten, al hare nog 
overige krachten noodig hebben voor het rijpen harer vruchten en zaden. 
Zijn de eerste lenteboden ons welkom, wanneer we verlangend uitzien naar het oogenblik 
dat de natuur uit haar schijnbaren doodslaap ontwaken en, door aan alles om ons heen een 
jeugdig frisschen tint te geven, ons met nieuwen levenslust bezielen zal, niet minder waarde hechten 
wij aan die herfstk in deren, die, door hun frisch en fleurig voorkomen, als ’t ware bestemd schijnen 
om het denkbeeld van den langzaam maar zeker naderenden winter zoolang mogelijk uit onzen 
geest te verbannen. Met hen reikt de zomer ons als ’t ware de hand ten afscheid toe, 
waarmede ze de onze zoolang mogelijk drukt, en in die bloemen zien we haar ietwat weemoedig 
vriendelijk gelaat, waarvan het „tot wederziens” ons tegenlacht. 
Het zoogenoemde Althea-boompje ( Eihiscus syriacus ) behoort tot deze laatste, en, zelfs 
al waren zijne bloemen minder schoon, en al leverden ze veel minder verscheidenheid op, 
toch zou het, ware het ook alleen om de daareven genoemde reden, op onze waardering alle 
aanspraak hebben. 
Maar het is een heester, die, bloeide hij midden in den bloeitijd, toch niet minder in 
aanmerking zou komen dan thans. Het is in één woord een der fraaiste bloemheesters die wij 
bezitten. 
Het geslacht Ilihiscus , waarvan reeds in 1824 door A. P. de Candolle in het eerste deel van 
zijn Prodromus systematis naturalis 117 soorten beschreven werden, welk getal sedert dien tijd 
met verscheidene later ontdekte soorten vermeerderd is, is inzonderheid bij de liefhebbers van 
kasplanten zeer goed bekend. Daar echter de heesterachtige soorten in warmer lande]] van ver- 
schillende werelddeelen thuis belmoren, en dat geslacht vooral tusschen de keerkringen 
rijk vertegenwoordigd is, is er onder die alle slechts ééne enkele soort die voor onze tuinen 
geschikt te achten is, althans daarin voorkomt. Alle overige gekweekte soorten belmoren mee- 
rendeels tot de warme, voor een kléin gedeelte tot de koude kas. Die ééne is de hier afgebeelde. 
De soorten van dit geslacht zijn voor het meerendeel hoornen en heesters; maar ook eenige 
overblijvende en éénjarige soorten belmoren daartoe, en onder deze zijn er enkele, die alle 
aanbeveling voor de tuinen verdienen, en daarin dan ook hier en daar voorkomen. 
Onder de overblijvende soorten is zulks b. v. het geval met H . rosens , II. pahstris, II. militaris , 
enz., onder de éénjarige met de meer bekende II. Trionum en H. vesicarius. 
Over ’t algemeen kan gerustelijk gezegd worden dat alle Hièiscus-sooiten zeer fraaije bloemen 
hebben, gelijk dat geslacht in dit opzigt ook een der fraaiste dezer, door sierlijke bloemen 
gekenmerkte, familie is. 
De naain Iii discus is alweder afkomstig van Linn^us. Men wil de afleiding van dit woord 
