287 
daarin zoeken, dat deze — of eene andere — soort weleer door de Egyptënaren .aan de Ibis 
toegewijd was, reden waarom enkele puristen van lateren tijd liever Ibiscus meenen te moeten 
schrijven. 
Wetenschappelijk worden de soorten in eenige rubrieken verdeeld. Eéne daarvan, waartoe 
de II, syriacus behoort, noemde de Cakdolle Keimia, een naam van Syrischen oorsprong, die 
door enkele schrijvers ook wel als geslachtsnaam gebezigd is, en welke de Eranschen, die veelal 
de laakbare gewoonte hebben om aan uitheemsche gewassen, voor welke dus geene inlandscke 
namen bekend zijn, eenvoudig een verfranscht-Latijnschen naam te geven, veranderden in Ketm ie, 
dien ze aan alle Hibiscus- soorten geven, onverschillig of ze tot de rubriek Ketmia behooren of niet. 
De eenige heesterachtige Hibiscus welke tegen ons klimaat bestand is, de II. syriacus , is, 
gelijk de naam reeds te kennen geeft, van Syrië afkomstig, en bij onze kweekers, ook bij vele 
liefhebbers, bekend als het A lthea- boompje. Wat tot dezen naam aanleiding gaf is mij 
niet bekend. De Althcza’s toch stellen een geheel ander geslacht dezer zelfde familie daar, 
waartoe o. a. ook de Stokroos ( A . rosea) behoort. Hoe vreemd deze naamverwisseling overigens 
ook schijnen moge, zoo is ze misschien toch verklaarbaar door de Linnseaansche benaming, daar 
de Zweedsche kruidkundige aan dezen heester den naam gaf, waardoor de schrijvers der Oudheid 
de Heemst (Alt/itea offwmalis) onderscheidden. 
Het Al thea-b oompje dan is reeds sinds lang een burger in onze tuinen, aangezien 
deze soort reeds in ’t jaar 1596 uit Syrië in Europa ingevoerd werd, terwijl het om den laten, 
daarbij zeer langdurigen en rijken bloei steeds in achting bleef. 
Het is een heester die te naauwernood twee meter hoogte bereikt, zich sterk vertakt en 
daardoor een bossig voorkomen heeft, terwijl hij steeds tot nabij den grond digt met bladeren bezet is. 
Deze zijn drielobbig, tengevolge van twee inhammen ter weerszijden; de eindlob is 
echter veel langer dan de beide zijlobben, loopen naar onder wigvormig toe, en zitten op korte 
steeltjes. 
In de oksels der bovenste bladeren ontwikkelen zich achtereenvolgend de alleenstaande 
bloemen, terwijl de jonge tak eindelijk door eene topbloem afgesloten wordt. 
Wat de zamenstelling van de bloemen der Malvaceën betreft, daaromtrent deelde ik 
reeds vroeger, over de Malva Alcea handelende (bladz. 246), ’t een en ander mede, zoodat ik, 
daar ze in dit opzigt alle met elkander overeenkomen, thans hierover niet spreken zal. Een enkel woord 
slechts over de nog niet ten volle ontslotene bloem van de plant waarmede wij ons thans 
bezig houden. 
De verschillende bloemdeelen van alle planten zijn aanvankelijk steeds in den knop be- 
sloten, en, ofschoon het ons vaak onmogelijk is om te begrijpen, hoe inzonderheid de heden, 
ontplooide bloembladeren nog gisteren in dat enge omhulsel konden bevat zijn, toch weten we 
dat dit zoo was. Dit berust op de plooijing der bloembladeren in den knop, en die plooijing is 
niet willekeurig, maar, even als die van de bladeren in de voorjaarsknoppen der boomen, aan 
vaste wetten gebonden, en heeft bij elke soort standvastig op dezelfde wijze plaats. 
Daai de bloemen der Hibiscus- soorten zich niet plotseling maar langzamerhand openen, 
