291 
spits en glad, doch gewenkbraauwd. De bloemen zijn rood, ontluiken vóór de ontwikkeling der 
bladeren, en zijn niet kleverig. — 
De zeegroene Azalea [Az. glauca); mede van Noord- Amerika afkomstig, vanwaar zij, 
gelijktijdig met de beide voorgaande, in ons werelddeel werd ingevoerd. Zij onderscheidt zich 
van de overige door de grijsachtig groene kleur van de ondervlakte der bladeren, waaraan zij 
ook haar naam ontleent. Daar zij, even als b. v. de Az. viscosa , iets later bloeit dan de Pon- 
t i s c h e, zijn hare bladeren reeds grootendeels tot ontwikkeling gekomen, wanneer de bloemen 
zich gaan openen. 
De goudsbloemachtige Azalea. (Az. calendulacea). Deze groeit oorspronkelijk op de 
gebergten in Carolina en Yirginië en werd eerst sedert 1804 in Europa gekweekt. De blade- 
ren zijn langwerpig toegespitst en aan beide zijden zachtharig. De zeer fraaije scharlaken- of 
vuurroode bloemen openen zich aan de nog naakte takken. 
Hoewel daarbij nu zeker nog wel enkele andere in ’t spel zullen zijn gekomen, zijn 
het toch zonder twijfel deze vijf soorten, welke tot het ontstaan der meeste hybriden aan- 
leiding hebben gegeven, en waarbij, gelijk ik reeds opmerkte, de Pontische de voornaamste 
rol speelt. 
Ook legt men zich tegenwoordig meer algemeen op de kuituur der hybriden toe, terwijl 
de eigenlijke soorten — met uitzondering evenwel van de Pontische — maar schaars zuiver 
gevonden worden. 
Wat de schoonheidswaarde der Azalea’s betreft, daaromtrent kunnen de meeningen onmo- 
gelijk verdeeld zijn. Trouwens de lezer, die zich hiervan nog nooit door eigen aanschouwing kon 
overtuigen, behoeft m. i. slechts een blik op onze plaat te slaan, waarop een viertal dier hybriden, 
benevens de gewone Pontische (de gele), voorkomen, om daarvan het bewijs vóór zich te 
hebben. Toch zijn deze niet //gekozen”, maar eenvoudig //genomen” omdat ze, deel uitmakende 
eener niet zeer uitgebreide collectie, tegelijkertijd open waren. Er zijn er die nog veel fraaijer zijn. 
,/Als de Rh o doden dr ons er niet waren,” zegt een bekwaam boomkweeker *), /7 dan 
voorzeker kon men met het volste regt de Azalea’s de prachtigste van alle struiken noemen. 
Yan dit geslacht zijn toch in de laatste jaren zooveel schoone, grootbloemige , variëteiten (en 
hybriden) gekomen, dat de stamsoorten niet meer gekweekt worden. Deze toch gaven in den 
regel slechts kleine bloemen van bepaalde kleur (het laatste is geen gebrek te achten), terwijl 
de nieuwe variëteiten ons eene kleurenpracht aanbieden van de grootste verscheidenheid: zui- 
ver wit, helder geel, hoog rosé, schoon oranje, vuurrood, enz., in alle nuancen en mengelingen.” 
Om den lezer eenig begrip te geven van het groot aantal bastaarden, letterlijk wedijverende 
om den schoonheidsprijs, welke hiervan tegenwoordig voorkomen, heb ik alleen maar te zeggen 
dat in den catalogus van L. van Houtte (te Gent) niet minder dan 277 verschillende worden 
aangeboden; ook bij onze Hollandsche boomkweekers is daarvan eene ruime sorteering voorhanden. 
C. de Vos, Beredeneerd Woordenboelc der voornaamste heesters en Coniféren, bladz. 14. 
