De Azalea's belmoren tot die planten, welke niet in eiken grond voortkomen, maar veen- 
of boschgrond verlangen; ze moeten dan ook tot die rubriek gerekend worden, welke men 
algemeen als planten voor heiaarde onderscheidt. 
Voor alleenstaande heesters zijn ze minder geschikt; voor perken daarentegen bij uitnemend- 
heid. Een zeer goed effect kan men hiermede te weeg brengen door een zeer groot perk in 
’t midden met Rhododendrons te beplanten en vervolgens Azalea’s daaromheen. Is het perk 
echter daartoe te klein, dan plante men het liever met Azalea's geheel vol, terwijl men desver- 
kiezende nog eenige andere heesters, die niet sterk groeijen en denzelfden grond vereischen, er 
tusschen of omheen kan planten. Zoowel de natuur dezer gewassen, als de aard van den ligten 
veen- of boschgrond brengt mede dat men, bij langdurige droogte, door begietmg daaraan te 
hulp moet komen. Ook is het niet raadzaam zulk een perk op eene te hooge en drooge plaats 
aan te leggen, tenzij men niet anders kan. 
De vermenigvuldiging geschiedt door stekken, afleggen en veredelen; ook door zaaijng, 
waaruit men, inzonderheid als kunstmatige bevruchting of kruising voorafging, nieuwe hybriden 
wint. Zoowel het ééne als het andere is echter, vooral met betrekking tot planten als deze, meel- 
de zaak van den kweek er dan die van den liefhebber. 
