mede de planten die ervan voorzien zijn, zich aan andere voorwerpen vasthechten, ten einde 
hare slanke stengels omhoog te houden, steeds als vervormde gewone plantendeélen herkenbaar 
zijn, vroeg men natuurlijk ook, als hoedanig die ranken in dit geval eigenlijk oorspronkelijk 
moeten beschouwd worden; en de gevoelens daarover liepen zelfs bij de voornaamste kruid- 
kundigen nogal uiteen. t Meest algemeen houdt men ze tegenwoordig voor vervormde bloem- 
stelen ; eei stens wijl hare standplaats en ten anderen omdat in vele 2’evallen hare vertakking^ 
daarmede juist overeenkomen. Wat echter in dit geval niet het minste afdoet, is, dat men 
wel eens — hoewel zeldzaam — aan zulk eene rank enkele bessen zou gezien hebben. 
Een zeer eigenaardig karakter leveren de bloemen van vele Vitis - soorten op, ’t welk ik 
vooral daarom hier niet onvermeld meen te moeten laten, eerstens wijl dit mede het geval is 
bij de soort, welke hier thans afgebeeld is, en vooral omdat men daarin aanleiding vond om 
dit geslacht in een paar andere te splitsen. 
De bloem van den Wingerd, en dit geldt ook voor de hier afgebeelde Vitis eleqans, 
bestaat vooreerst uit een korten, vijftandigen kelk. De bloemkroon is zeer klein, groenachtig 
geel en uit vijf blaadjes zamengesteld, die op een vleezige schijf, welke zich op den bloem- 
bodem bevindt, zijn ingeplant. Dit is eveneens het geval met de vijf meeldraadjes, terwijl in 
het centrum der bloem de stamper gevonden wordt, die gewoonlijk alleen bestaat uit een half 
kegelvormige vruchtbeginsel en een stempel, terwijl de stijl ontbreekt. 
Er is dus aan die bloemen, zou men zeggen, niets bijzonders, terwijl ze zich evenmin door 
hare sierlijkheid onderscheiden ; want ze zijn niet alleen klein, maar loopen door hare groenachti^e 
kleur bovendien zeer weinig of liever in het geheel niet in ’t oog. 
Toch zal hij, die de bloemen van den Wingerd van nabij beziet, er onmiddellijk iets eigen- 
aardigs aan bespeuren; dit wordt veroorzaakt door de bijzondere wijze, waarop de bloem- 
kroonblaadjes, die, zoolang de knop nog gesloten is, tegen elkander aan liggen, loslaten. 
Cfewoonlijk wijken de bloemblaadjes, ’t zij door den drang der zich ontwikkelende meel- 
draden, of ten gevolge van hun eigen groei, aan den top vaneen en slaan dan min of meer naar 
buiten om, wanneer wij zeggen dat de bloem geopend is. 
Die van den Wingerd echter zitten juist aan den top zdd stevig aan elkaar vast, dat ze 
daar onmogelijk van elkander wijken kunnen. 
Nu zou men meen en dat die bloemen dus niet open kunnen gaan, en inderdaad, ware zulks 
bij vele andere planten, waarbij de gewone wijze van opengaan regel is, het geval, dan kwam er 
van die bloemen gewis ook niets teregt. Die van den Wingerd volgen echter eene tegen- 
overgestelde gewoonte : ze wijken namelijk aan hun voet uiteen en laten daar dan tevens van 
den bloembodem los. De meeldraadjes heffen dat kapje als ’t ware op, ’t welk nu weldra afvalt. 
Wanneer men dus bloemen aan dezen heester ziet, waaraan men te vergeefs de bloem- 
blaadjes zoekt, zoo denke men daarom niet dat die organen niet tot ontwikkeling kwamen, want 
ze waren er wel degelijk, maar zijn reeds verdwenen. Met een weinig zoeken zal men er trouwens 
spoedig genoeg in slagen om ze nog aan enkele half geopende bloemen te vinden, en dan als 
een stervormig kapje boven op de meeldraden hangende. 
