298 
houdt, staan de planten toch eigenlijk nooit rijk in bloei, en dat is het wat men van kleinbloemige 
gewassen in de eerste plaats verlangt, zullen ze óm de bloemen, als sierplanten, voor de tuinen 
in aanmerking komen. Daar er nu zooveel andere zijn die door een rijkeren bloei de aan haar 
bestede moeite beloonen, kiest men natuurlijk deze. 
Yan het groot aantal voor den open grond geschikte soorten wordt dan ook slechts ééne 
enkele als voor de tuinen der liefhebbers bijzonder aanbevelenswaardig geacht, en dat is de hier 
afgebeelde Hyperioum Calycinum . In hoeverre deze die onderscheiding verdient, zullen we zoo 
aanstonds zien. Vooraf echter het een en ander van algemeenen aard. 
Bij zeer vele planten zijn de meeldraden, } i zij ze in grooter of kleiner aantal aanwezig 
zijn, geheel onafhankelijk van elkander, of op den bloembodem, of op den binnenwand van de 
bloemkroon, of op den kelkrand bevestigd. In de beide laatste gevallen echter herkennen we 
reeds op eerste gezigt eene vergroeijing met de genoemde meer naar buiten geplaatste kransen. 
De gevallen zijn echter ook verre van zeldzaam dat ze onderling vereenigd zijn, waarbij 
dan meestal alleen de helmdraadjes, ’t zij grootendeels of slechts aan hun voet, met elkander 
zamenhangen. 
Dit gaf Linnjsus, wiens stelsel, gelijk ik reeds herhaaldelijk opgemerkt heb, voornamelijk 
op T getal en den toestand dezer organen gebouwd is, aanleiding tot de bepaling van een drie- 
tal klassen, de 16 e , 17 e en 18 e , namelijk de Één-, Twee- en Veelbroederige. 
Tot de eerste belmoren die planten welker meeldraadjes alle tot één bundel vereenigd 
zijn, en die dus een kokertje vormen, hetwelk den stamper of de stampers omgeeft. Deze ge- 
heele klasse bestaat grootendeels uit ééne natuurlijke familie, die der Malvaceën, van welke 
we er in dit werk een tweetal leerden kennen (pl. 62 en 72), en welke familie zich standvastig 
door dit karakter onderscheidt. Ook met de Passiebloemen (zie pl. 68) is zulks het geval. 
De tweede is inzonderheid zamengesteld uit de Vlinderbloemige planten, waarbij ech- 
ter de tien meeldraden niet bepaald tot twee bundels vergroeid zijn, maar veelal slechts tot één 
bundel, terwijl in sommige gevallen één enkele meeldraad aan die vergroeijing geen deel nam, 
zoodat ze eigenlijk beter in de 16 e dan in de 17 e klasse zouden geplaatst zijn. Standvastiger 
komt het karakter voor bij die planten, welke tot de familie der Pumariaceën belmoren, en 
waarvan de op pl. 16 afgebeelde Diclytra een fraai voorbeeld geeft. 
Eindelijk had deze reeks nog met Drie-, Vier- en V ij f b r o e d er i g e vervolgd moeten 
geworden zijn, maar hier bleek te zeer de weinige standvastigheid van dit karakter, wijl dan 
planten, die kennelijk tot één en ’t zelfde geslacht behooren, van elkander gescheiden moesten 
worden, alleen ter wille dezer klassificatie. Dit laatste is b. v. het geval met dat der Hypericuws, het- 
welk soorten bevat in welker bloemen de meeldraden tot drie, andere waar ze tot vier, vijf, 
ja somtijds tot nog meer bundels vereenigd zijn, reden waarom het wenschelijker was om nevens 
de klasse der Tweebroederige, zonder naderen overgang, die der Veelbroederige te 
plaatsen. 
De bloemen der -Hypericums behooren tot die waarvan men de verschillende deelen zeer 
gemakkelijk herkennen kan. De kelk is vijf bladerig, of, wanneer de blaadjes met hun voet 
