307 
groot gedeelte der aarde verspreid zijn, maar inzonderheid in de landen tusschen en nabij de 
keerkringen gelegen voorkomen. 
Men treft er echter in de verzamelingen slechts hier en daar eene enkele van aan, T welk 
ligt te begrijpen is, daar ze meest alle in de kassen, en dan nog wel in de warme kassen, ge- 
houden moeten worden, terwijl ze zich daar gewoonlijk alles behalve sierlijk ontwikkelen en 
met vele tropische Papilionaceën dit gebrek gemeen hebben, dat ze, hoe fraai ook als ze op 
hare natuurlijke standplaatsen aangetroffen worden, in onze kassen lang en slank opgroeijen en 
schaars bloeijen. 
V. 
Yoor de tuinen leverde dit geslacht tot hiertoe maar zeer weinig op. Slechts de reeds in 
t laatst der zeventiende eeuw uit INT. Amerika ingevoerde Desmoclinm canadense, eene vaste plant, 
die ons klimaat verdraagt en een niet onbevallig voorkomen heeft, inzonderheid als ze met hare 
helder paarsachtig purpere bloemen prijkt, komt hier en daar, maar toch genoegzaam uitsluitend 
in de wetenschappelijke inrigtingen voor, terwijl onder die voor de warme kas inzonderheid de 
Indische Telegraaf plant [Desmodium gyrans), uithoofde van de eigenaardige beweging der 
blaadjes, waardoor deze plant tot de grootste en tevens raadselachtigste botanische merkwaar- 
digheden behoort, bij de liefhebbers zeer gezocht is. 
Misschien was de weinige reputatie, welke het geslacht genoot, min of meer oorzaak dat, 
toen in 1864 eene nieuwe, kortelings van Japan in het etablissement van von Siebold & C°. 
bij Leiden ingevoerde soort van Desmodium in den handel gebragt werd, deze maar een middel- 
matig onthaal genoot, en dat wel niettegenstaande — misschien, hoe vreemd het klinke, juist 
om — den lagen prijs (ƒ1,50), waarvoor zij aangeboden werd. 
Leze plant was toen nieuw niet alleen als handelsplant, maar ook voor de wetenschap; 
althans de Hoogleeraar Oudemans, wien een tak ervan gezonden was, kwam tot het besluit, dat 
het eene nog onbeschrevene soort van Desmodium moest zijn ; de plant moest dus gedoopt worden, 
en geen beter naam scheen dezen kruidkundige daarvoor geschikt dan een, die een zeer sprekend 
karakter dezer plant uitdrukte. Hij noemde haar dus de Desmodium met hangende 
bloemen (D. penduliflorwn ), en beschreef en beeldde haar af in het 2 e deel van het door 
hem geredigeerde werk Neérlands Plantentuin . Ziedaar de geschiedenis onzer plant. Gaan we 
nu eens na hoe ze er uitziet. 
Hoewel in den zomer, als ze zich krachtig ontwikkelt, een min of meer heesterachtig voor- 
komen hebbende, behoort ze toch eigenlijk, althans bij ons, en vermoedelijk ook in Japan, tot 
de vaste of overblijvende, d. z. jaarlijks bij den grond afstervende planten. 
De stengels, die in ’t voorjaar dan op nieuw te voorschijn komen, groeijen forsch en be- 
reiken tot 2 a 2 Y 2 meter hoogte. De blaadjes zijn zamengesteld en drietallig, evenals die van 
de Klaver, en uit het oksel van ieder blad komt eene bloemtros te voorschijn. Dit ontwikkelen 
van bladeren en bloemen gaat van T begin van September af tot zeer laat in T najaar onaf- 
gebroken voort. Het topgedeelte der stengels vertoont steeds een aantal jonge en naar boven 
toe jongere bloemtrossen, die zich tegelijk met de jonge, dan nog maar zeer kleine blaadjes ont- 
wikkelen. Het aantal dezer bloemtrossen is dan ook steeds zeer aanzienlijk. 
\ 
