Het zal nu een jaar of zes geleden zijn, dat ik, in *t laatst van September, op zekeren 
dag de kweekerij van Von Siebold & C°. bezoekende, daar inderdaad aangenaam verrast werd 
door bet zien van eenige planten, kennelijk tot de groep der Campa nulaceën beboorende, 
die door haar weligen bloei, niet minder dan door de fraaije bloemen zeer in 't oog liepen. 
Op mijne vraag, welke planten dat waren en vanwaar men ze bekomen had, kreeg ik ten 
antwoord dat ze gekweekt waren van uit Japan ontvangene zaden, en dat men ze hield voor eene 
nieuwe, d. i. nog niet in de tuinen aanwezige soort, waarmede men zich natuurlijk voorstelde 
goede zaken te zullen doen. 
Ik moet erkennen, dat ik den bloemist dezer inrigting, den Heer Mater, in dit gevoelen 
stijfde, immers ook mij kwam ze als nieuw voor. 
Spoedig echter moest ik hem die illusie ontnemen, immers, nadat ik een bloeijenden tak 
ervan mee naar huis genomen had, ten einde na te zien wat daarvan waar, en of ze al of niet 
reeds wetenschappelijk beschreven was, bleek mij al zeer spoedig, dat ze reeds vóór ettelijke 
jaren, en wel in Engeland, moest ingevoerd en kort daarna ook in Erankrijk bekend ge- 
worden zijn. 
De bekende Engelsche kruidkundige Lindley toch had haar reeds in 3 846 beschreven, en 
dat wel als eene variëteit van eene andere soort van dit geslacht, waarover zoo aanstonds nader ; 
de plant, die deze geleerde zag, had namelijk witte bloemen, en, mogt nu ook deze in groeiwijze 
en bloemrijkheid eenig verschil opleveren met de andere soort, waartoe Lindley meende, dat zij 
behoorde, dit kon, zoo oordeelde hij, zeer goed een variëteits-verschil zijn. 
Weldra echter leerde men in Frankrijk ook de blaauwe, hier afgebeelde, kennen, en toen 
bleek aan den Parijschen botanist Decaisne onmiddellijk, dat men met eene nog onbe- 
schrevene soort te doen had, en wel dezelfde, waarvan Lindley de witbloemige kort te voren als 
eene verscheidenheid eener sinds lang bekende had beschouwd, tengevolge waarvan Decaisne 
haar in 1 848 in de 'Revue horticole beschreef en afbeeldde als Platycodon autnmnalis , onder 
welken naarn ze ook in 1852 afgebeeld werd door Lemaire, in het toenmaals door hem uitge- 
geven tijdschrift le Jardin fieuriste (tab. 250), en dat wel niettegenstaande Lindley, nu op zijne 
beurt ook met de blaauwe bekend geworden, haar in 1851 als PI. sinensis beschreven had. 
Dit was echter toen natuurlijk te laat, want de Engelsche kruidkundige moge de plant ook 
al ’t eerste onder de oogen gehad en bekend gemaakt hebben, dit neemt niet weg, dat Decaisne 
haar het eerst als eene nieuwe soort herkende en beschreef, en dat derhalve de naam, door hem 
aan de plant gegeven, de prioriteit heeft. Dit erkende ook Lemaire en met hem onderscheidene 
andere botanisten, en zoo bleef de plant dan ook onder dezen naam* bekend. 
Het schijnt evenwel, dat deze plant sedert 1846 niet zeer algemeen verspreid werd; hetwelk 
dan ook Prof. Oudemans aanleiding gaf om op nieuw eene afbeelding ervan te geven in 
het door dien geleerde geredigeerde tijdschrift Neêrlands Plantentuin (II. pl. I), voor welke 
plant een bloeijende tak uit den tuin van von Siebold & C°. tot model diende. Wat de kleur 
der bloemen betreft, laat die wel iets te wenschen over. 
Van ons land uit is de plant sedert vrij algemeen verspreid geworden. 
