311 
Het geslacht Platycodon bestaat uit slechts zeer weinige soorten; vergis ik mij niet, dan 
zijn er niet meer clan drie bekend, waarvan er tegenwoordig, behalve cle variëteiten, twee in de 
tuinen voorkomen. 
De oudst bekende, oorspronkelijk in Siberië en Tartarije thuis behoorende, werd reeds in 
1782 in Europa ingevoerd en door Linn^eus beschreven als de grootbloemige Klok j es- 
blo em ( Campanula grandiflora ), onder welken naam deze plant het eerst door Jagquin in zijn 
prachtwerk Hortus Vindobonensis (vol. 3. tab. 2) afgebeeld werd. Ook Curtis gaf er, in 1794, 
eene goede afbeelding van in zijn Botanical Magazine (vol. VII. tab. 252). 
In ’t begin dezer eeuw echter werd reeds door den Göttingschen hoogleeraar Schrader 
beweerd, dat ze niet tot de eigenlijke Campanula* s kon behooren, zoodat hij haar, met een groot 
aantal andere, meest éénjarige soorten van Campanula, tot een afzonderlijk geslacht bragt, dat hij 
Wahlenbergia noemde, ter eere van den Zweedschen Hoogleeraar Georg Wahlenberg; toteindelijk 
de jongere De Cakdolle haar nog eens herdoopte en Platycodon noemde. Zoo heet ze nog. 
De grootbloemige P. ( Platycodon grandiflomni) dan, is eene overblijvende plant, die 
echter, ondanks hare inderdaad zeer fraaije bloemen, maar weinig in de tuinen en genoegzaam 
in 't geheel niet in die der liefhebbers aangetroffen wordt. Zij heeft regtopstaande, slechts 
zeer weinig vertakte stengels, die gemiddeld een halve meter hoogte bereiken, en aan den top 
slechts een zeer beperkt getal groote, helder paarsachtig blaauwe en als verniste bloemen dragen. 
Die armoede aan bloemen mag misschien, hoe fraai deze op zichzelf ook zijn, de oorzaak 
wezen dat de plant zoo weinig in trek is. 
Geheel anders is dit met de najaars P. {PI autumnale) . De stengels dezer plant toch 
bereiken somtijds wel tot driemaal de lengte van de andere; bovendien zijn ze, geheel in tegen- 
overstelling van deze, zeer sterk vertakt, welke takken, ongelijk van lengte, echter geen van 
alle zeer lang worden, maar daarentegen alle een min of meer groot aantal — de bovenste 
evenwel slechts ééne enkele — bloemen dragen. Ook staan die takken niet wijd van den hoofd- 
stengel af, maar ze zijn alle vrij cligt daartegenaan gedrukt, zoo als dat, om een voorbeeld te 
nemen, met die van den Italiaanschen Populier het geval is. 
Aan zijn top eindigt de stengel in eene bloem; hij wordt dus, gelijk men dat gewoonlijk 
noemt, door eene bloem afgesloten, welke bloem zich het eerste opent. Vervolgens ontluiken 
de bloemen die op de toppen der zijtakken staan, en daarna die, welke zijdelings op deze voorkomen. 
De najaars Platycodon is eene prachtige en bij uitnemendheid bloemrijke, overblijvende 
plant; deze bewering zou volstrekt niet overdreven zijn, zelfs al kende men er niet anders 
dan de hier afgebeelde geheel enkeldbloemige, blaauwe van. 
Maar ik merkte reeds op dat Lindley in 1846 ook eene witte beschreef, terwijl men sedert 
6 of 8 jaren er eveneens kent met verdubbelde bloemkroonen in beide kleuren en andere met 
gevulde bloemen. 
De eerste zijn inderdaad, inzonderheid wat den bloemvorm betreft, zeer eigenaardig, en 
verdienen m. i. de voorkeur zelfs boven de volkomen dubbelde. Terwijl toch bij de laatste de 
bloem, door eene verandering van de meeldraden in bloembladeren, gevuld wordt, is dit bij de 
