312 
eerste niet liet geval, maar heeft het hier den schijn als waren er twee klok vormige bloemkroonen 
in elkaar geschoven, zoodat de vijf slippen elkander niet raken, maar met elkaar afwisselen, en 
men in plaats van eene vijfslippige kroon er eene heeft met tien slippen, die echter blijkbaar 
tot twee verschillende kransen behooren. 
Daar ik vroeger reeds over de zamenstelling van de bloemen der Campanula's gesproken heb, 
behoeft dat hier niet herhaald te worden. Ook hier hebben we een onderstandig vruchtbeginsel, 
een vijfslippigen kelk en binnen de bloemkrans vijf meeldraden. 
Wat echter den stamper betreft, deze wijkt, inzonderheid wat het onderste gedeelte, het 
vruchtbeginsel of liever de zich daaruit later ontwikkelende vrucht aangaat, van de gewone Cam- 
panula's af. Terwijl toch de vruchten van deze laatste zich openen met poriën aan de onderzijde, 
zoodat de kleine zaden er onmiddellijk uitvallen, springt die der Platj/codons van boven met vijf 
tanden open, een der voornaamste karakters, zoo niet het voornaamste, waardoor men deze 
planten van de echte Campanula's onderscheidt. — 
De najaars Platycodon is te hoog om voor deze planten een geheel perk af te zonderen. 
Men zal derhalve best doen met ze als alleenstaande planten te behandelen, of in een groot perk 
met gemengde vaste planten te plaatsen, waarvoor zoowel de soort met enkele bloemen als de 
verschillende variëteiten om 't zeerst aanbeveling verdienen. Men zorge vooral, de stengels bij tijds 
aan een niet zeer in ' t oogloopenden stok aan te binden, daar deze niet zeer stijf zijn en door 
hunne lengte en inzonderheid wijl ze naar boven toe tegen den nazomer met knoppen en bloe- 
men overladen zijn, eene sterke neiging toonen om tegen den grond te gaan liggen, 't welk 
vermoedelijk wel hunne oorspronkelijke groeiwijze, maar in dit geval toch veel minder sierlijk is. 
Men vermenigvuldige ze bij voorkeur door zaden; ook door scheuring kan men dat doel 
goed bereiken, mits men daarbij met voorzigtigheid te werk gaat. 
Voor beide genoemde soorten is een ligte, min of meer zandige, maar daarom toch niet 
minder voedzame grond verkieselijk. Wat de standplaats betreft, daarin is men tamelijk vrij in 
zijne keuze; een weinig schaduw is niet kwaad, mits men daardoor geene te donkere of ge- 
drukte plaats verstaat; overigens groeijen ze ook op eene opene standplaats uitmuntend. 
